Pracownik otrzymuje świadczenie urlopowe raz w roku, pod warunkiem, że korzysta z urlopu wypoczynkowego w wymiarze co najmniej 14 dni kalendarzowych (art. 3 ust. 5 ustawy o zfśs). Nie chodzi tu zatem o liczbę dni urlopu wypoczynkowego ujmowanych z przysługującego mu wymiaru urlopu (20 lub 26 dni), ale o liczbę kolejnych dni kalendarzowych wypoczynku, tj. łączną liczbę dni roboczych, na które udzielany jest urlop i dni wolnych od pracy.
Wobec tego, żeby pracownik mógł otrzymać świadczenie urlopowe, musi mieć prawo do odpowiedniej liczby dni urlopu wypoczynkowego. Zazwyczaj musi być to przynajmniej 10 dni urlopu, chyba że w okresie, w którym pracownik będzie korzystał z urlopu, wystąpi święto albo pracownik ten jest zatrudniony w niepełnym wymiarze czasu pracy.
Przykład
Jeżeli pracownik weźmie urlop od 11 do 26 sierpnia, wykorzysta tylko 9 dni urlopu z uwagi na święto przypadające 15 sierpnia. Ze względu na liczbę dni kalendarzowych wypoczynku – 16 dni, będzie mu przysługiwało roszczenie o wypłatę świadczenia urlopowego, chyba że wcześniej już takie świadczenie otrzymał w danym roku. Koniec przykładu
Urlop dzielony na części
Pracownikowi przysługuje w każdym roku prawo do jednego nieprzerwanego urlopu wypoczynkowego (art. 152 § 1 kp). Tylko na wniosek pracownika urlop może być podzielony na części. W takim jednak przypadku co najmniej jedna część wypoczynku powinna trwać nie mniej niż 14 kolejnych dni kalendarzowych (art. 162 kp). Dlatego z reguły każdy pracownik powinien otrzymać świadczenie urlopowe, chyba że liczba przysługujących mu dni urlopu wypoczynkowego w danym roku jest zbyt mała, żeby mógł skorzystać z 14 kolejnych dni kalendarzowych wypoczynku.
W jakim terminie pracownik powinien otrzymać świadczenie urlopowe?
Pracodawca jest zobowiązany wypłacić świadczenie urlopowe pracownikowi, który ma do niego prawo, nie później niż w ostatnim dniu poprzedzającym rozpoczęcie urlopu (art. 3 ust. 5a ustawy o zfśs). Pracownik powinien zatem otrzymać to świadczenie przed urlopem.
Źródło: www.placewfirmie.pl
