Prawo do świadczenia urlopowego mają wszyscy pracownicy zatrudnieni u pracodawcy, u którego wypłacane są takie świadczenia.

Pracownik otrzymuje świadczenie urlopowe raz w roku, pod warunkiem, że korzysta z urlopu wypoczynkowego w wymiarze co najmniej 14 dni kalendarzowych (art. 3 ust. 5 ustawy o zfśs). Nie chodzi tu zatem o liczbę dni urlopu wypoczynkowego ujmowanych z przysługującego mu wymiaru urlopu (20 lub 26 dni), ale o liczbę kolejnych dni kalendarzowych wypoczynku, tj. łączną liczbę dni roboczych, na które udzielany jest urlop i dni wolnych od pracy.

Jeżeli pracownik weźmie urlop od 11 do 26 sierpnia, wykorzysta tylko 9 dni urlopu z uwagi na święto przypadające 15 sierpnia. Ze względu na liczbę dni kalendarzowych wypoczynku – 16 dni, będzie mu przysługiwało roszczenie o wypłatę świadczenia urlopowego, chyba że wcześniej już takie świadczenie otrzymał w danym roku. Koniec przykładu

Pracownikowi przysługuje w każdym roku prawo do jednego nieprzerwanego urlopu wypoczynkowego (art. 152 § 1 kp). Tylko na wniosek pracownika urlop może być podzielony na części. W takim jednak przypadku co najmniej jedna część wypoczynku powinna trwać nie mniej niż 14 kolejnych dni kalendarzowych (art. 162 kp). Dlatego z reguły każdy pracownik powinien otrzymać świadczenie urlopowe, chyba że liczba przysługujących mu dni urlopu wypoczynkowego w danym roku jest zbyt mała, żeby mógł skorzystać z 14 kolejnych dni kalendarzowych wypoczynku.

W jakim terminie pracownik powinien otrzymać świadczenie urlopowe?

Pracodawca jest zobowiązany wypłacić świadczenie urlopowe pracownikowi, który ma do niego prawo, nie później niż w ostatnim dniu poprzedzającym rozpoczęcie urlopu (art. 3 ust. 5a ustawy o zfśs). Pracownik powinien zatem otrzymać to świadczenie przed urlopem.


Źródło: www.placewfirmie.pl