Pracownicy mogą podpisać umowę dotyczącą wspólnej odpowiedzialności. Jej zasady reguluje szczątkowo kodeks pracy, zaś w szerszym zakresie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 4 października 1974 r. w sprawie wspólnej odpowiedzialności materialnej pracowników za powierzone mienie.

Podstawową przesłanką przyjęcia wspólnej odpowiedzialności jest zawarcie przez pracowników umowy z pracodawcą. Istotne jest, aby umowa była zawarta przez wszystkich pracowników sprawujących pieczę nad powierzonym mieniem. W przeciwnym przypadku umowa jest nieważna. Brak zgody któregokolwiek z pracowników powoduje, że zawarcie umowy nie może dojść do skutku.

Zawarcie umowy o wspólnej odpowiedzialności jest ograniczone ze względu na kryterium liczby pracowników zatrudnionych przy powierzonym mieniu. Nie chodzi tu przy tym o wszystkie osoby zatrudnione w danym zakładzie pracy, lecz o osoby bezpośrednio zatrudnione w miejscu powierzenia mienia.

Pracownik nie ponosi wówczas odpowiedzialności w czasie swojej nieobecności, ale tylko w zakresie ustalonym w umowie. Pracodawca ma obowiązek ustalić z pracownikiem na piśmie okres, w ciągu którego nieobecność pracownika w pracy nie ma wpływu na jego zakres odpowiedzialności. W razie przedłużenia się nieobecności pracownika ponad okres ustalony w umowie, pracodawca ma obowiązek najpóźniej w ciągu siedmiu dni przystąpić do przeprowadzenia inwentaryzacji.

Źródło: Gazetaprawna.pl