Przepisy chroniące konsumentów narzucają określone obowiązki przedsiębiorcom kierującym swoją ofertę handlową do konsumentów.

Definicja konsumenta brzmi: osoba fizyczna, która nabywa rzecz ruchomą w celu niezwiązanym z działalnością zawodową lub gospodarczą. Oznacza to, że w przypadku sprzedaży towaru określonej firmie, nie będzie się ona mogła odwoływać do praw konsumenta, jedynie do przepisów o rękojmi i gwarancji.

Obowiązki przedsiębiorcy wobec klienta to między innymi: obowiązek informowania o cenie towaru, pisemne potwierdzenie istotnych postanowień zawartej umowy przy sprzedaży na raty, na przedpłaty, na zamówienie, według wzoru lub na próbę oraz sprzedaży za cenę powyżej dwóch tysięcy złotych, w pozostałych przypadkach pisemne potwierdzenie na piśmie zawarcia umowy, zawierające oznaczenie sprzedawcy z jego adresem, datę sprzedaży oraz określenie towaru konsumpcyjnego, jego ilość i cenę(w formie paragonu), udzielenie rzetelnej informacji na temat produktu, stworzenie odpowiednich warunków techniczno-organizacyjnych umożliwiających właściwy wybór towaru, udzielenie wyjaśnień dotyczących towaru na życzenie klienta, wydawanie towaru wraz ze wszystkimi elementami jego wyposażenia oraz instrukcją obsługi.

Przedsiębiorca ponosi odpowiedzialność wobec klienta, jeżeli towar w chwili jego wydania jest niezgodny z umową. Towar jest uznawany za zgodny z umową, jeśli odpowiada oczekiwaniom kupującego, opartych na publicznie składanych zapewnieniach: sprzedawcy, producenta lub jego przedstawiciela, osoby, która wprowadza towar do obrotu, osoby, która podaje się za producenta. Dotyczy to zwłaszcza zapewnień dotyczących właściwości towaru wyrażonych w oznakowaniu towaru czy reklamie.

Sprzedawca nie odpowiada za niezgodność towaru konsumpcyjnego z umową, gdy kupujący był o tej niezgodności poinformowany lub, oceniając rozsądnie, powinien był o niej wiedzieć. Niezgodność towaru konsumpcyjnego z umową to również nieprawidłowość w jego zamontowaniu i uruchomieniu, zakładając, że czynności te zostały wykonane w ramach umowy sprzedaży przez sprzedawcę lub przez osobę, za którą ponosi on odpowiedzialność albo przez kupującego według instrukcji otrzymanej przy sprzedaży.

W przypadku stwierdzenia wady towaru przed upływem sześciu miesięcy od jego wydania istnieje podejrzenie, że znajdowała się ona w chwili wydania. Sprzedawca musi wówczas udowodnić, że wydał towar zgodny z umową, a wady i usterki powstały później w wyniku np. nieprawidłowego użytkowania. Po upływie sześciu miesięcy od wydania towaru, to konsument udowadnia, że wada tkwiła w sprzedanej mu rzeczy już w chwili zakupu.