Pracodawca, z którym pracownik rozwiązał umowę o pracę z naruszeniem prawa, czyli bez wypowiedzenia (art. 55 § 1 z indeksem 1 kp) nie mając ku temu uzasadnionej przyczyny, może dochodzić odszkodowania. Sytuacja pracodawcy jest wówczas zbliżona do sytuacji pracownika, z którym rozwiązano umowę o pracę z naruszeniem przepisów (art.56 w zw. z art. 52 kp).

Pracodawca, który domaga się odszkodowania od pracownika z powodu nieuzasadnionego rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia, nie ma obowiązku udowodnienia, że wskutek takiego działania pracownika poniósł jakąkolwiek szkodę. Warunkiem uzyskania odszkodowania od byłego pracownika jest ustalenie, czy faktycznie pracownik nie miał przyczyny, by tę umowę rozwiązać. Dla zasądzenia przez sąd na rzecz pracodawcy odszkodowania nie ma żadnego znaczenia, czy w wyniku takiej decyzji pracownika pracodawca został narażony na jakąkolwiek szkodę.

Wysokość odszkodowania, która przysługuję pracodawcy, określona jest w artykule 61 § 1 kp: "Art. 61(z indeksem 2).
§ 1. Odszkodowanie, o którym mowa w art. 61(z indeksem 1) [w razie nieuzasadnionego rozwiązania przez pracownika umowy o pracę- dop. red.], przysługuje w wysokości wynagrodzenia pracownika za okres wypowiedzenia, a w przypadku rozwiązania umowy o pracę zawartej na czas określony lub na czas wykonania określonej pracy - w wysokości
wynagrodzenia za okres 2 tygodni".

Podstawą roszczenia pracodawcy o odszkodowanie może być tylko brak przyczyny uzasadniającej rozwiązanie umowy przez pracownika z winy pracodawcy. W przypadku rozwiązania umowy w trybie art. 55 §1 z indeksem 1 pracodawcy nie przysługuje roszczenie o odszkodowanie, nawet jeśli pracownik naruszył przepisy w zakresie: zachowania formy pisemnej, czy złożenia oświadczenia woli o rozwiązaniu umowy z naruszeniem jednomiesięcznego terminu.