Do podstawy wymiaru wynagrodzenia za czas choroby należy wliczyć wszystkie składniki wynagrodzenia, do których pracownik nie zachowuje prawa w okresie pobierania świadczeń z tytułu choroby.

Pracodawca, jeśli chce uniknąć nieporozumień przy wypłacaniu wynagrodzenia za okres chorobowy, powinien jasno określić i zredagować zasady jego przyznawania. Najlepiej do tego celu nadaje się układ zbiorowy, regulamin płacowy lub inny wewnętrznym dokumencie.

Do podstawy wymiaru wynagrodzenia wlicza się te składniki wynagrodzenia, które ulegają obniżeniu stosownie do okresów nieobecności spowodowanej chorobą. Są to:

- premie i nagrody przysługujące za okresy miesięczne;

- premie i nagrody przysługujące za okresy kwartalne wliczane w wysokości 1/12 kwot wypłaconych pracownikowi za cztery kwartały poprzedzające miesiąc, w którym powstała niezdolność do pracy;

- premie, nagrody i inne składniki wynagrodzenia, które przysługują za okresy roczne, wliczane w wysokości 1/12 kwoty wypłaconej pracownikowi za rok poprzedzający miesiąc, w którym powstała niezdolność do pracy.

Niektórych składników wynagrodzenia nie musimy wliczać w podstawę wymiaru wynagrodzenia za czas choroby. Są to te składniki (premie, nagrody itd.), których zmniejszenia za okres pobierania zasiłku nie przewidują postanowienia układów zbiorowych pracy lub regulamin płacowy. Praktyka ta jest zgodna z orzeczeniem Sądu Najwyższego z dnia 6 września 2006 r. (II UK 48/06).  Zgodnie z tym orzeczeniem te składniki wynagrodzenia, co do których przepisy układów zbiorowych pracy lnie przewidują zmniejszenia za okres choroby pracownika, nie są uwzględniane przy obliczaniu podstawy wymiaru wynagrodzenia za czas choroby.