Dla podatników, mających problem z ustaleniem właściwej wartości początkowej nieruchomości dla celów amortyzacji, pojawiła się możliwość skorzystania z tzw. amortyzacji uproszczonej. Może ona wynieść jedynie 1,5 procent rocznie, ale daje gwarancję nie narażenia się na spory z fiskusem oraz dzięki niej nie będziemy musieli zakładać ewidencji środków trwałych.

Jak pisze "Gazeta Prawna": "Wszystkie zasady amortyzacji lokalu, który jest przedmiotem najmu, określone są w art. 22a-22o ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2000 r. nr 14, poz. 176 z późn. zm.).". Amortyzacji podlegają budowle i budynki stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania oraz lokale będące odrębną własnością lub te nabyte, nadające się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do używania; spółdzielcze prawa do lokalu mieszkaniowego, użytkowego, do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej. Amortyzacją nie mogą być jedak objęte grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów.

Podatnik sam podejmuje decyzję o tym, czy amortyzowane będą takie składniki majątku, jak budynki lub lokale mieszkalne, służące prowadzonej działalności gospodarczej lub te wydzierżawione na podstawie umowy. W momencie gdy nie zdecyduje się on na ich amortyzowanie, proces ten zajść nie musi.

Odpisów amortyzacji dokonuje się w wysokości ustalonej od wartości początkowej nieruchomości, budynku lub lokalu odpowiadającej stosunkowi powierzchni użytkowej, będącej wykorzystywaną do prowadzenia działalności gospodarczej, wynajmowanej lub wydzierżawionej, od ogólnej powierzchni użytkowej tej nieruchomości, budynku lub lokalu, jeżeli tylko część nieruchomości (w tym budynku lub lokalu mieszkalnego) jest wykorzystywana, do np. działalności gospodarczej, wydzierżawianie lub jest wynajmowana. Roczna stawka dla amortyzacji uproszczonej wynosi 1,5 % i nie można jej podwyższać.