Przepisy mówią, że gdy u pracownika stwierdzi się chorobę zawodową, pracodawca powinien przenieść go na inne, odpowiednie stanowisko. A co w przypadku gdy z przyczyn obiektywnych szef nie ma możliwości umożliwienia tej osobie pracy na mniej szkodliwym stanowisku?

Ani art. 230, ani 231 kodeksu pracy nie mówi co powinien zrobić pracodawca, gdy nie ma możliwości przeniesienia pracownika z chorobą zawodową na lepsze stanowisko, które przynajmniej mniej szkodziłoby jego zdrowiu. Z braku innych możliwości zwykle w takich przypadkach przyjmuje się, że nie pozostaje nic innego jak wypowiedzenie umowy o pracę. Szef musi pamiętać, że nie może dopuścić, by pracownik wykonywał obowiązki na dotychczasowym stanowisku w okresie wypowiedzenia. Najlepszym i raczej bezspornym rozwiązaniem jest wtedy zwolnienie go również ze świadczenia pracy, ale pozostawienie prawa do wynagrodzenia w pełnej wysokości.

Gdyby zwalniany pracownik zakwestionował tę decyzję i sprawę skierował na drogę sądową, pracodawca musi udowodnić, że rzeczywiście nie miał możliwości zaoferowania dla niego innego stanowiska. Szef firmy musi też pamiętać, że niektórzy pracownicy podlegają ochronie przed zwolnieniem, np. z uwagi na wiek przedemerytalny czy funkcje pełnione w zawodzie. Artykuły 230 i 231 k.p. nie wyłączają tej ochrony, w związku z tym trzeba stosować się do ogólnych, kodeksowych zasad.