Ostatnimi czasy pojawiły się pewne wątpliwości co do tego, czy szkolenie, na które kierujemy pracownika, i za które płaci firma, powinno być u pracownika opodatkowane.

Za wolną od podatku dochodowego uznaje się wartość świadczeń przyznanych zgodnie z odrębnymi przepisami przez pracodawcę na podnoszenie kwalifikacji zawodowych i wykształcenia pracownika, z wyjątkiem wynagrodzeń otrzymywanych za czas urlopu szkoleniowego oraz za czas zwolnień z części dnia pracy, podejmującym naukę w szkołach lub podnoszącym kwalifikacje zawodowe w formach pozaszkolnych.

Zgodnie z rozporządzeniami Ministra Edukacji Narodowej oraz Ministra Pracy i Polityki Socjalnej zakład pracy ma prawo przyznania pracownikowi, który został przez ten zakład skierowany na dodatkowe szkolenie, dodatkowych świadczeń w postaci:

- zwrotu kosztów przejazdu, zakwaterowania i wyżywienia, o ile nauka odbywa się w innej miejscowości niż miejsce zamieszkania i miejsce pracy pracownika,
- pokrycia kosztów podręczników i innych materiałów szkoleniowych,
- pokrycia opłaty za naukę, pobieraną przez szkołę,
- udzielenia dodatkowego urlopu szkoleniowego.

Jeśli chodzi o uzyskiwanie i uzupełnienie wiedzy ogólnej, umiejętności i kwalifikacji zawodowych w formach pozaszkolnych, rozporządzenie Ministra Edukacji z 3 lutego 2006 roku wymienia: kurs, kurs zawodowy, seminarium oraz praktykę zawodową.

Za kurs uznaje się pozaszkolną formę kształcenia o czasie trwania nie krótszym niż 30 godzin zajęć. Organizatorem kursu może być publiczna i niepubliczna: placówka kształcenia ustawicznego, placówka kształcenia praktycznego, ośrodek dokształcania i doskonalenia zawodowego oraz  osoba prawna i fizyczna prowadząca działalność oświatową.

Z tego należy wywnioskować, że jedynie wydatki na szkolenia prowadzone przez organizatorów szkolenia posiadających stosowną akredytację korzystają ze zwolnienia i nie są zaliczane do przychodu pracownika.

Jak wynika z przepisów, ze zwolnienia można skorzystać wtedy, gdy wykażemy, że świadczenie zostało pracownikowi przyznane „zgodnie z odrębnymi przepisami” na podnoszenie jego kwalifikacji zawodowych i wykształcenia ogólnego. Odrębnym przepisem może być np. rozporządzenie ministra edukacji narodowej oraz ministra pracy i polityki socjalnej z 22 października 1993 r., które określa rodzaj świadczeń, jakie od pracodawcy mogą otrzymać pracownicy chcący podnosić swoje kwalifikacje zawodowe.