W różnych okolicznościach pracownikowi należą się odprawy pieniężne. Nie jest to jednak oczywiste, w jakim wypadku należy się konkrety rodzaj odprawy. Dlatego przed przystąpieniem do wypłacenia odprawy lepiej zapoznać się z zasadami jej przyznawania.

Wyróżniamy trzy główne sytuacje będące podstawą do wypłacenia odpraw pieniężnych: zwolnienie z przyczyn dotyczących zakładu pracy, przejście na rentę lub emeryturę, śmierć pracownika.

Pracownikowi, w związku z rozwiązaniem stosunku pracy w ramach grupowego zwolnienia, przysługuje odprawa pieniężna w wysokości:

1) jednomiesięcznego wynagrodzenia, jeżeli pracownik był zatrudniony u danego pracodawcy krócej niż 2 lata;
2) dwumiesięcznego wynagrodzenia, jeżeli pracownik był zatrudniony u danego pracodawcy od 2 do 8 lat;
3) trzymiesięcznego wynagrodzenia, jeżeli pracownik był zatrudniony u danego pracodawcy ponad 8 lat.

Znamiennym jest, że wysokość odprawy nie może przekroczyć kwoty piętnastokrotnego minimalnego wynagrodzenia za pracę.

Pracownik spełniający warunki uprawniające go do renty inwalidzkiej lub emerytury, którego stosunek pracy ustał w związku z przejściem na rentę lub emeryturę, ma prawo domagać się odprawy pieniężnej w wysokości jednomiesięcznego wynagrodzenia.

Kolejnym, najbardziej dramatycznym przypadkiem obowiązku wypłacenia odprawy przez pracodawcę jest śmierć pracownika w czasie trwania stosunku pracy lub w czasie pobierania po jego rozwiązaniu zasiłku z tytułu niezdolności do pracy wskutek choroby. Rodzinie przysługuje wtedy oprawa pośmiertna. Jej wysokość jest uzależniona od okresu zatrudnienia i wynosi:

1) jednomiesięczne wynagrodzenie, jeżeli pracownik był zatrudniony krócej niż 10 lat,
2) trzymiesięczne wynagrodzenie, jeżeli pracownik był zatrudniony co najmniej 10 lat,
3) sześciomiesięczne wynagrodzenie, jeżeli pracownik był zatrudniony co najmniej 15 lat.