|
Dla obywateli państw sąsiadujących z Polską mamy radosną nowinę - polskie prawo nie wprowadza konieczności zezwolenia na pracę dla osób posiadających obywatelstwo państw graniczących z Polską. Istnieją jednak pewne ograniczenia.
W przypadku państw-sąsiadów, które nie są członkami Unii Europejskiej (obecnie są to Białoruś, Ukraina i Federacja Rosyjska) praca bez zezwolenia może trwać do 6 miesięcy w ciągu kolejnych 12 miesięcy (okres ten liczony jest od dnia rozpoczęcia pracy). Z kolei zakres prac, jakie osoba ta może wykonywać, jest nieograniczony.
Zanim nasz sąsiad będzie mógł podjąć pracę napotka pewne formalno-administracyjne bariery. Po pierwsze, będzie zmuszony do zdobycia oświadczenia o zamiarze powierzenia mu wykonywania pracy od podmiotu zamierzającego go zatrudnić. Po drugie, po uzyskaniu takiego oświadczenia musi zostać ono zarejestrowane w powiatowym urzędzie pracy właściwym ze względu na miejsce zamieszkania lub siedzibę składającego to oświadczenie. Rejestracja jest bezpłatna.
Przy zatrudnianiu cudzoziemca w Polsce mogą pojawić się wątpliwości, w jakim języku sporządzić umowę o pracę oraz jak określić jego wynagrodzenie. Zasadniczo językiem sporządzania umów w Polsce jest język polski. Muszą jednak zostać spełnione uprzednio dwa warunki: stosunek pracy ma być wykonywany na terenie Polski oraz osoba mająca wykonywać pracę musi posiadać miejsce zamieszkania na terytorium Polski w chwili zawarcia umowy.
Opcjonalnie umowa z obcokrajowcem może zostać sporządzona w dwóch językach. Jednakże, w tym wypadku wersja obcojęzyczna będzie tylko tłumaczeniem umowy, a nie równorzędnym dokumentem.
Najważniejszym przy zatrudnianiu cudzoziemca jest to, aby nie zapomnieć, że osoba ta w pełni podlega polskim przepisom prawa pracy. Implikuje to fakt, że musi ona otrzymywać co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę w pełnym wymiarze czasu pracy, dodatkowe wynagrodzenie za pracę w porze nocnej czy w godzinach nadliczbowych.
|
