..:: Podobne Tematy

15-05-2008   Poznaj skutki zakupu używanego samochodu w UE 30-06-2008   Pomyłka w deklaracji podatkowej? Złóż korektę z uzasadnieniem 16-06-2008   Jednoosobową firmę zamieniamy w spółkę 10-06-2008   Jak uzyskać zezwolenie na sprzedaż alkoholu 26-05-2008   Jakie są prawa kontrolowanego podatnika? 22-05-2008   Jak prawidłowo rozstać się z pracownikiem, który na sezon wyjechał za granicę i nie wrócił do pracy? 19-05-2008   Po wypłacie zasiłku i ustaniu zatrudnienia ZUS nie uznał zdarzenia za wypadek przy pracy + zobacz więcej

Jeżeli przedsiębiorca nie chce dokonywać monotonnych wyliczeń liczby przejechanych kilometrów, a fakturę za benzynę chce wliczać do kosztów uzyskania przychodów to powinien wpisać samochód do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych jako środek trwały.

Pojazd musi spełniać jednak pewne warunki:

1. przewidywany okres używania pojazdu powinien być dłuższy niż 1 rok.
   
   
2. pojazd powinien być naszą własnością lub współwłasnością,
   
   
3. pojazd powinien być wykorzystywany w działalności gospodarczej albo oddany w leasing bądź wynajęty,
   
   
4. pojazd powinien być oddany do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub leasingu,
   
   
5. pojazd powinien być kompletny i zdatny do użytku.
   

Samochód używany w działalności gospodarczej można amortyzować. By zamortyzować samochód należy wprowadzić go do ewidencji środków trwałych. W razie braku ewidencji środków trwałych dokonane odpisy nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów. Obowiązek amortyzacji nie dotyczy samochodów, których wartość początkowa w dniu przyjęcia do używania nie przekracza 3.500 zł. Jeśli jednak samochód będzie używany w firmie krócej niż rok, to pomimo, iż jego wartość przewyższa 3 500 zł - można cały wydatek na jego zakup zaliczyć jednorazowo do kosztów uzyskania przychodów. Odpisy amortyzacyjne mogą być dokonywane co miesiąc, co kwartał albo jednorazowo na koniec roku podatkowego. Odpisów amortyzacyjnych od samochodów na kredyt, które zostały przewłaszczone w celu zabezpieczenia wierzytelności, dokonuje pożyczkobiorca lub kredytobiorca.

Aby samochód amortyzować, musimy być jego właścicielem lub współwłaścicielem. Nie amortyzujemy więc np. pojazdów, których ktoś nam użyczył ani wynajętych czy w leasingu (wyjątkiem jest leasing finansowy).

Jeśli jest kilku współwłaścicieli, możemy naliczać amortyzację tylko proporcjonalnie do naszego udziału we współwłasności (np. gdy jest dwóch współwłaścicieli, każdy może naliczać odpisy od połowy wartości auta).

Wyjątkiem są samochody należące do wspólnego majątku małżonków. Gdy samochód jest wykorzystywane w działalności gospodarczej wyłącznie przez jednego z małżonków, może on do kosztów zaliczać amortyzację od całej jego wartości. Jeżeli oboje małżonkowie prowadzą działalność gospodarczą, każde z nich ma prawo ująć pojazd w ewidencji środków trwałych. W takiej sytuacji zarówno mąż, jak i żona mogą naliczać amortyzację tylko od połowy wartości samochodu.

Do wyboru mamy też kilka metod amortyzacji:

- liniową z zastosowaniem stawek podwyższonych,

- liniową z zastosowaniem indywidualnych stawek,

- liniową z zastosowaniem stawki z wykazu,

Dwie ostatnie nie mają zastosowania do samochodów osobowych.

Jeśli w firmie użytkujemy samochód osobowy, to część odpisów amortyzacyjnych od tego pojazdu może być wyłączona z kosztów podatkowych. Nie uważa się bowiem za taki koszt odpisów w części ustalonej od wartości pojazdu przewyższającej równowartość 20.000 Euro. Kwotę tę przeliczamy na złote według kursu średniego euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z dnia przekazania samochodu do używania. Do kosztów podatkowych nie można  zaliczyć także składek na ubezpieczenie samochodu osobowego, w wysokości przekraczającej ich część ustaloną w takiej proporcji, w jakiej pozostaje równowartość 20 000 Euro, przeliczona na złote wg kursu sprzedaży walut obcych ogłaszanego przez NBP z dnia zawarcia umowy ubezpieczenia w wartości samochodu przyjętej dla celów ubezpieczenia.

Gdy cena samochodu jest niska nie przekracza 3.500 zł, przedsiębiorca nie musi go amortyzować. Może zaliczyć wydatek od razu w koszty. Jeżeli jednak zdecyduje się na amortyzowanie, może zastosować zasady ogólne lub dokonać jednorazowy odpis w miesiącu oddania samochodu do używania albo w miesiącu następnym.

Definicja samochodu osobowego a podatek VAT.

Na początek wyjaśnijmy czym jest samochód osobowy w rozumieniu ustawy o podatku VAT a czym w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym ? Może to pytanie wydawać się nonsensowne, jednak samochód w ustawie o podatku od towarów i usług może być innym samochodem niż samochód w ustawie o podatku dochodowym. Jeden dla celów VAT i nieosobowy dla celów podatku dochodowego.

Samochód w ustawie VAT, dzieli pojazdy samochodowe na dwie kategorie. Do pierwszej w zakresie możliwości odliczania podatku VAT należą samochody osobowe oraz inne pojazdy osobowe o dopuszczalnej masie całkowitej nie przekraczającej 3,5 tony. Oznacza to, że podatnicy użytkujący samochody o masie całkowitej mniejszej bądź równej 3,5 tony, mają ograniczone prawo do odliczenia podatku naliczonego VAT z faktur dokumentujących nabycie tych samochodów oraz zakaz odliczania VAT od nabycia paliw do napędu tych samochodów.

Ustawodawca jednak od tej zasady wprowadził wyjątki określił drugą kategorię w której podatnicy mogą w pełni korzystać z prawa do odliczania podatku naliczonego VAT od tych wydatków. Są to pojazdy:

• które mają otwartą część przeznaczoną do przewozu ładunków,
  
  
• pojazdy samochodowe, które posiadają kabinę kierowcy i nadwozie przeznaczone do przewozu ładunków jako konstrukcyjnie oddzielne elementy pojazdu,
  
  
• pojazdy samochodowe będące pojazdami specjalnymi w rozumieniu przepisów prawa o ruchu drogowym o przeznaczeniach wymienionych w załączniku nr 9 do ustawy o VAT,
  
  
• pojazdy samochodowe konstrukcyjnie przeznaczone do przewozu co najmniej 10 osób łącznie z kierowcą, jeśli z dokumentów wydanych na podstawie przepisów prawa o ruchu drogowym wynika takie przeznaczenie,
  
  
• pojazdy samochodowe mające więcej niż jeden rząd siedzeń, które oddzielone są od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą i u których długość części przeznaczonej do przewozu ładunków, mierzona po podłodze od najdalej wysuniętego punktu podłogi pozwalającego postawić pionową ścianę lub trwałą przegrodę pomiędzy podłogą a sufitem do tylnej krawędzi podłogi, przekracza 50% długości pojazdu, dla obliczenia tej proporcji długość pojazdu stanowi odległość pomiędzy dolną krawędzią przedniej szyby pojazdu a tylną krawędzią podłogi części pojazdu przeznaczonej do przewozu ładunków, mierzona w linii poziomej wzdłuż pojazdu pomiędzy dolną krawędzią przedniej szyby pojazdu a punktem wyprowadzonym w pionie od tylnej krawędzi podłogi części pojazdu przeznaczonej do przewozu ładunków,
  
  
• pojazdy samochodowe mające jeden rząd siedzeń, który oddzielony jest od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą, klasyfikowane na podstawie przepisów prawa o ruchu drogowym do podrodzaju: wielozadaniowy, van;

Załącznik numer 9 do ustawy o VAT zawiera następujące rodzaje pojazdów:

·                    Bankowóz

·                    Pojazd z agregatem elektrycznym/ spawalniczym

·                    Pojazd do prac wiertniczych

·                    Koparka, koparko-spycharka,

·                    Ładowarka

·                    Pojazd do oczyszczenie dróg

·                    Pojazd pomocy drogowej

·                    Pojazd zimowego utrzymana dróg

·                    Żuraw samochodowy

Ten wykaz zaopatrzono zastrzeżeniem, że dotyczy on pojazdów specjalnych, które spełniają wymagania techniczne i warunki określone dla przeznaczeń tych pojazdów, zawarte w odrębnych przepisach. Eksploatacja i zakup, które są wymienione w kategorii drugiej uprawniają do paru przywilejów mających wymiar finansowy. Te przywileje to możliwość odliczenia całości VAT naliczonego, zapłaconego przy zakupie tego pojazdu a także możliwość odliczenia VAT zapłaconego w cenie paliwa.

W celu stwierdzenia, że pojazdy te spełniają wymagania określone w ustawie, konieczne jest przeprowadzenie przez Okręgową Stację Kontroli Pojazdów dodatkowego badania technicznego pojazdu. Stacja wydaje zaświadczenie, które potwierdza spełnienie tych wymagań. Podatnik powinien w terminie 14 dni przesłać kopię zaświadczenia Naczelnikowi Urzędu Skarbowego.

Na podstawie tego zaświadczenia podatnik uzyskuje wpis w dowodzie rejestracyjnym. Właściwy wydział komunikacyjny dokonuje tego wpisu.

Inaczej definiuje samochód osobowy ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych. W art. 23 ust. 3 podaje ona, iż samochodem osobowym jest każdy samochód, który nie posiada homologacji producenta lub importera wymaganej dla samochodów innych niż osobowe oraz którego dopuszczalna ładowność nie przekracza 500 kg. Jeśli ładowność przekracza 500 kg dla celów podatku dochodowego mamy do czynienia z samochodem innym niż osobowy.       Jeżeli chodzi o badanie techniczne pojazdu. Ustawa nie wskazuje konkretnego terminu w jakim należy dokonać badania technicznego pojazdu, aby stwierdzić czy pojazd spełnia wymogi ustawy VAT uprawniające do odliczenia podatku VAT w 100 procentach. Zanim weszła ustawa nowelizująca, określony był termin w którym właściciele tych pojazdów mieli uzyskać zaświadczenie w terminie najbliższego obowiązkowego badania technicznego, ale nie później niż do 31 maja 2006 roku.

Możemy sobie zadać pytanie, czy jeżeli przekroczymy termin to ustawodawca nakłada na nas jakieś sankcje ?

Nie, zarówno przepisy ustawy VAT ani przepisy przejściowe ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o zmianie ustawy o VAT, nakładające obowiązek uzyskania stosownego zaświadczenia nie wymieniają jakichkolwiek sankcji z tytułu niedotrzymania tego terminu. Jeśli badanie techniczne zostało wykonane z opóźnieniem, podatnik nie traci prawo do odliczania VAT od nabycia samochodu oraz paliwa do tego samochodu. Podobna sytuacja będzie istnieć gdy wpis w dowodzie rejestracyjnym nie będzie dokonany w terminie. Ustawodawca nie wskazuje żadnego terminu do dokonania wpisu. Jeśli spóźnimy się z dostarczeniem kopii zaświadczenia wydanego przez stację kontroli pojazdów również ustawa o VAT nie przewiduje w tym zakresie żadnych sankcji.

Co wtedy gdy kupujemy samochód już z wydanym zaświadczeniem, czy jest potrzeba przeprowadzać jeszcze raz dodatkowe badanie techniczne ?

Interpretując przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 10 sierpnia 2005 roku zmieniające rozporządzenie w sprawie między innymi zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów, dodatkowe badanie techniczne na potrzeby VAT przeprowadza się od identyfikacji pojazdu. Przeprowadza się badania organoleptyczne polegające na porównaniu zapisów w dowodzie rejestracyjnym ze stanem faktycznym. Za pomocą oględzin i pomiarów sprawdza się czy pojazd spełnia warunki, które są określone w ustawie VAT.

Zaświadczenie wydawane jest dla pojazdu samochodowego, a nie dla podatnika VAT. Nie umieszcza się więc danych podatnika tylko dane samochodu w zaświadczeniu.

Logicznym, jest więc stwierdzenie, że jeśli sprzedawca posiada zaświadczenie, to również podatnik nabywający pojazd, nabywa uprawnienie do odliczania podatku VAT bez konieczności przeprowadzania kolejnego badania technicznego. Kupujący pojazd musi posiadać zaświadczenie, aby móc je złożyć w swoim Urzędzie Skarbowym. Sprzedającego mogą czasami nachodzić wątpliwości, czy nie musi mieć w swojej dokumentacji zaświadczenia, aby mieć potwierdzenie, że miał prawo do odliczenia VAT przy nabyciu tego samochodu oraz paliwa. Należy sobie jednak przypomnieć, iż kopia tego zaświadczenia jest we właściwym Urzędzie Skarbowym wobec czego dla celów dowodowych fakt ten powinien wystarczyć.

Jeżeli sprzedawca nie odda oryginału kupującemu, wówczas może on wystąpić do stacji kontroli pojazdów o wydanie mu duplikatu zaświadczenia. Duplikat ten kupujący będzie mógł złożyć w swoim Urzędzie Skarbowym.

Przy zakupie samochodu nie należącego do kategorii samochodów osobowych, przedsiębiorcy przysługuje pełne odliczenie VAT. Kupując pickup’a można odliczyć wówczas cały VAT. Należy zwrócić, również uwagą o zakazie odliczania VAT’ U od paliwa wlewanego do baku samochodu osobowego. Faktury dokumentujące zakup paliwa, obojętnie jakiego rodzaju jest samochód, muszą zawierać numer rejestracyjny auta..

Jeżeli przedsiębiorca podejmie decyzję o wprowadzeniu samochodu do środków trwałych należy brać pod uwagę to, iż ewentualną sprzedaż pojazdu trzeba wykazać w przychodach firmy. Jeżeli przedsiębiorca osiągnie zysk z takiej operacji będzie musiał oddać Skarbowi Państwa należny podatek. Jeżeli przy zakupie samochodu podatnikowi przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT, również przy sprzedaży trzeba wystawić fakturę VAT. Nie nalicza się VAT wówczas gdy auto osobowe było używane w firmie przez okres nie mniej niż pół roku.

Teraz przejdę do zagadnienia, co się dziej wówczas gdy samochód należy prywatnie do właściciela firmy. Samochód taki nie podlega amortyzacji. Nie można zaliczyć go do kosztów ceny jego nabycia. Nie można odliczyć VAT .W fakturze VAT za paliwo musi się znaleźć numer rejestracyjny samochodu.  Do kosztów uzyskania przychodu kwalifikują się wydatki eksploatacyjne takiego auta. Prawo do obciążenia kosztów podatkowych jest jednak ograniczona limitem i należy prowadzić specjalną ewidencję. Przepisy podatkowe pozwalają wrzucić w koszty wydatki poniesione z tytułu używania dla potrzeb działalności gospodarczej nie wprowadzonego do ewidencji środków trwałych samochodu osobowego do limitu ustalonego jako iloczyn liczby przejechanych kilometrów oraz stawki za 1 km przebiegu. Wydatki przekraczające limit nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Przedsiębiorca, w celu ustalenia faktycznego przebiegu samochodu, zobowiązany jest do prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu. Ewidencję potwierdza się na koniec każdego miesiąca. W razie braku ewidencji wydatki poniesione z tytułu używania samochodu na potrzeby firmy nie stanowią kosztów uzyskania przychodów.

Jak powinna wyglądać ewidencja i co powinna zawierać:

1. nazwisko, imię
   
   
2. adres zamieszkania osoby używającej pojazdu
   
   
3. numer rejestracyjny pojazdu
   
   
4. pojemność silnika
   
   
5. kolejny numer wpisu
   
   
6. datę i cel wyjazdu
   
   
7. opis trasy (skąd - dokąd)
   
   
8. liczbę faktycznie przejechanych kilometrów
   
   
9. stawkę za 1 km przebiegu
   
   
10. kwotę wynikającą z przemnożenia liczby faktycznie przejechanych kilometrów i stawki za 1 km przebiegu podpis podatnika (właściciela firmy) i jego dane.

W koszty można również zaliczyć wydatki eksploatacyjne w tym:

• zakup paliwa
  
• opłaty parkingowe
• części zamienne, naprawa
• przegląd, usługi serwisowe
• składka na ubezpieczenie samochodu

Sprzedaż samochodu prywatnego nie wpisanego do ewidencji środków trwałych nie nakłada obowiązku zapłaty podatku dochodowego, pod warunkiem, że auto było w użytkowaniu przez co najmniej pół roku.

Następne zagadnienie to sytuacja gdy pracownik jeździ w celach firmowych swoim własnym samochodem.

Wydatki związane z jazdami takim autem przedsiębiorca może wliczyć do kosztów uzyskania przychodów, jednak pod pewnymi warunkami. Rozporządzenie z dnia 25 marca 2005 roku, reguluje sposób ustalania oraz dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów. Musi być zawarta umowa o używanie pojazdu do celów służbowych między pracownikiem a pracodawcą.

Pracodawca może ustalić zwrot kosztów za używanie prywatnego samochodu w oparciu o dane dotyczące ilości faktycznie przejechanych kilometrów tzw. kilometrówkę lub ryczałt.

Wypłata ryczałtu może nastąpić po złożeniu przez pracownika oświadczenia pisemnego o używaniu przez niego pojazdu do celów służbowych w danym miesiącu. W oświadczeniu, powinno się znaleźć dane dotyczące auta oraz określać ilość dni nieobecności pracownika w miejscu pracy w danym miesiącu z powodu urlopu, choroby, podroży służbowej lub innej nieobecności a także określać ilość dni, w których pracownik nie dysponował samochodem. Kwotę ryczałtu zmniejsza się o jedną dwudziestą drugą za każdy dzień roboczy dzień nieobecności pracownika w miejscu pracy z powodu choroby, urlopu trwającego co najmniej 8 godzin lub innej nieobecności oraz za każdy dzień roboczy, w którym pracownik nie dysponował pojazdem.

Koszty używania auta do celów służbowych pokrywa pracodawca według stawek za 1 kilometr przebiegu pojazdu, które nie mogą być wyższe niż:

   0,7846 zł - dla samochodu o pojemności skokowej silnika powyżej 900 cm ³

   0,4894 zł - dla samochodu o pojemności skokowej silnika do 900 cm ³

Pracodawca ustala miesięczny limit kilometrów na jazdy lokalne. Wysokość limitu jest zależna od liczby mieszkańców w gminie lub w  mieście, w których pracownik jest zatrudniony  i wynosi odpowiednio

1. 300 km do 100 tys. mieszkańców
   
2. 500 km ponad 100 tys. do 500 tyś mieszkańców
   
3. 700 km ponad 500 tys. mieszkańców

Po przeliczeniu stawki za 1 km oraz limit kilometrów, miesięczna maksymalna kwota ryczałtu za używanie pojazdu prywatnego w jazdach służbowych wynosi:

Pojemność silnika	Do 100 tys. mieszkańców	Od 100 do 500 tys.	Powyżej 500 tys.
Do 900 cm 3	146,82 zł	244,70 zł	342,58 zł
Pow. 900 cm3	235,38 zł	392,30 zł	549,22 zł

Pracownik powinien prowadzić ewidencję przebiegu pojazdu, która jest podstawą zwrotu wydatków wynikających z faktycznej ilości przejechanych kilometrów. Pracodawca by móc zaliczyć takie wydatki w koszty powinien, co miesiąc potwierdzać wpisy w ewidencji. Kiedy, brak jest ewidencji wydatki poniesione przez pracownika z tytułu używania samochodu prywatnego na potrzeby firmy nie stanowią kosztu uzyskania przychodu.

Pracodawca ma prawo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wydatki poniesione na rzecz pracowników z tytułu używania przez nich auta na potrzeby wykonywania działalności

1. W jazdach zamiejscowych - do wysokości kwoty ustalonej przy zastosowaniu stawek za jeden kilometr przebiegu pojazdu,
   
   

2. W jazdach lokalnych - do wysokości nie przekraczającej wysokość miesięcznego ryczałtu pieniężnego albo do wysokości nie przekraczającej stawki za jeden kilometr przebiegu pojazdu.

Pracownik nie musi przedkładać faktur czy innych rachunków, które dokumentują poniesione koszty. Dowody te nie stanowią podstawy do rozliczeń między pracownikiem a pracodawcą.