Z chwilą ustalenia momentu realizacji praw wynikających z rozliczania instrumentów pochodnych, wydatki związane z ich nabyciem możemy uznać za koszty podatkowe.

W przepisach podatkowych informacji o rozliczeniach kontraktów terminowych jest niewiele miejsca. Wynika z nich, że kosztem uzyskania przychodu nie są wydatki związane z nabyciem instrumentów finansowych – do czasu:
- realizacji praw wynikających z tych instrumentów lub
- rezygnacji z realizacji tych praw albo
- ich odpłatnego zdobycia
o ile wydatki te nie powiększają wartości początkowej środka trwałego oraz wartości niematerialnych i prawnych.

Kluczowe przy rozliczaniu podatkowym instrumentów pochodnych (do których zalicza się kontrakty walutowe typu forward zawierane przez spółkę) jest ustalenie momentu realizacji praw wynikających z tych instrumentów, bo dopiero wtedy możemy uznać za koszty podatkowe wydatki związane z ich nabyciem.

„Rz” podaje przykład. Spółka zawiera forwardy rzeczywiste na sprzedaż waluty, tj. dochodzi do faktycznej sprzedaży waluty po określonym wcześniej kursie. Przychód/koszt podatkowy ustala się wówczas na dzień realizacji kontraktu terminowego – jako różnicę między kursem rzeczywistym (tj. średnim z NBP z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień uzyskania przychodu) a kursem umownym (wynikającym z umowy zawartej przez spółkę). Przy ustalaniu dochodu spółki bierze się pod uwagę także inne wydatki związane z nabyciem instrumentów pochodnych: prowizje, opłaty bankowe etc.