Prawo pracy chroni pracowników przed wydłużaniem czasu pracy przez pracodawców wprowadzając w tym zakresie odpowiednie uregulowania.

Zgodnie z kodeksem pracy niektóre osoby nie mogą pracować w godzinach nadliczbowych. Zawiera również ograniczenia zatrudnienia pracowników w tym zakresie i ustala limity godzin nadliczbowych.

Zakaz pracy w godzinach nadliczbowych może obowiązywać bez wyjątków, ale może również istnieć tylko wtedy, gdy pracownik nie wyrazi zgody na pracę w godzinach nadliczbowych.

Bezwzględny zakaz obejmuje przede wszystkim młodocianych, kobiety w ciąży, pracowników posiadających odpowiednie zaświadczenie lekarskie i pracowników, którzy są zatrudnieni na stanowiskach, gdzie jest przekroczony stopień najwyższych możliwych czynników zagrażających zdrowiu.

W godzinach nadliczbowych mogą, ale nie muszą, być zatrudnione osoby opiekujące się dziećmi do lat 4, jeśli wyrażą na to zgodę.

Sytuacje, w których praca może być świadczona w godzinach nadliczbowych, to m.in. konieczność akcji ratowniczej chroniącej życie, zdrowie, środowisko, ale także szczególne potrzeby pracodawcy. Szczególne potrzeby są to okoliczności, których nie da się z góry przewidzieć.

Kodeks pracy wprowadza maksymalną roczną liczbę godzin nadliczbowych, których pracownik nie może przekroczyć. Wynosi ona 150 godzin w roku kalendarzowym. W umowie o pracę może zostać zwiększona możliwa liczba godzin nadliczbowych, nie może ona jednak przekroczyć 48 godzin w tygodniu.