Zgodnie z kodeksem pracy pracodawca zobowiązany jest ułatwiać swoim pracownikom podwyższanie kwalifikacji zawodowych. Co należy wiedzieć na temat kierowania podwładnych na szkolenia?

Aktem prawnym określającym zasady kierowania pracowników na szkolenia jest funkcjonujące od października 1993 roku rozporządzenie ministra edukacji i ministra pracy i polityki społecznej w sprawie zasad ponoszenia kwalifikacji zawodowych.

Mówi ono między innymi, że jeśli pracodawca ma zamiar wysłać podwładnego na obowiązkowe szkolenie, musi podpisać z nim specjalną umowę, zaś jej postanowienia muszą być zgodnie z wspomnianym rozporządzeniem. Dotyczy to zarówno dodatkowej obowiązkowej nauki w szkole, jak i w pozaszkolnych placówkach prowadzących szkolenia. W przypadku tej drugiej opcji, rozporządzenie w mniejszym stopniu reguluje zakres umowy zawieranej pomiędzy pracodawcą a pracownikiem. Można w niej na przykład zastrzec, że wysłany na szkolenia podwładny nie może domagać się od swoich przełożonych zwrotu kosztów związanych ze szkoleniem, takich jak wydatki na przejazd czy zakwaterowanie.

Rozporządzenie mówi również, że pracownikowi na czas trwania szkolenia przysługuje płatny urlop, w razie jeśli uniemożliwiłby mu on pracę w firmie w dotychczasowym wymiarze godzin. Jednakże w zawieranej umowie pracodawca może zastrzec, że prawo do płatnego urlopu może dotyczyć na przykład tylko dni egzaminów.

Częstą praktyką jest zawieranie umów również po to, aby zobowiązać pracownika do zwrotu kosztów szkolenia w razie, gdyby wkrótce po zakończeniu szkolenia zakończył on współpracę z naszą firmą. Owy okres czasu określa tzw. umowa lojalnościowa. Zwrot kosztów dotyczy jednak tylko sytuacji, kiedy współpraca zostanie zakończona w wyniku złożenia przez pracownika wypowiedzenia lub też bez wypowiedzenia, w sytuacji gdy winny przerwania współpracy jest sam pracownik.