Pojęcie „zwolnienia grupowe” reguluje artykuł 1 ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn nie dotyczących pracowników.

Przepisy tej ustawy stosuje się w razie konieczności rozwiązania przez pracodawcę zatrudniającego co najmniej 20 pracowników stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników, w drodze wypowiedzenia dokonanego przez pracodawcę, a także na mocy porozumienia stron, jeżeli w okresie nieprzekraczającym 30 dni zwolnienie obejmuje co najmniej 10 pracowników, gdy pracodawca zatrudnia mniej niż 100 pracowników, 10% pracowników, gdy pracodawca zatrudnia co najmniej 100 ale mniej niż 300 pracowników, 30 pracowników, gdy pracodawca zatrudnia co najmniej 300 pracowników.

Powyższe liczby nie dotyczą jednak pracowników tymczasowych oraz innych osób świadczących pracę na rzecz pracodawcy na podstawach innych niż stosunek pracy – np. umów zlecenia. Przy określaniu stanu zatrudnienia nie uwzględnia się bowiem takich pracowników.