W dzisiejszych czasach nauka języków obcych jest bardzo ważna. Dotyczy to nie tylko dzieci, które już od najmłodszych lat uczęszczają na kursy językowe, ale także osób dorosłych, które w przeszłości nie miały czasu na naukę i postanowiły nadrobić to w późniejszym czasie.

Prywatne szkoły językowe są ponadczasowe, a popyt na nie wciąż wzrasta. Powód jest prosty. Otóż, w szkołach publicznych poziom nauki języków obcych jest niski. Kształtują się na to dwa czynnik. Pierwszy jest taki, że w klasach jest duża liczba uczniów, a to nie sprzyja efektywnej nauce. Chyba, że uczeń jest ambitny i sam potrafi się zmobilizować do pracy w domu. Drugi powód to brak dobrej kadry nauczycielskiej. Faktem jest, że nauczyciele w szkołach państwowych nie zarabiają dużo, a to nie przyciąga lektorów. Wręcz przeciwnie. Dobry lektor może znaleźć pracę w prywatnej szkole i zarabiać dwa albo nawet trzy razy więcej niż w szkole publicznej.

Pomysł na założenie szkoły językowej jest dobry tylko wtedy, gdy wiemy jak powinna ona funkcjonować. Taka instytucja może odnieść sukces zarówno w dużym, jak i małym mieście. Ale musimy pamiętać o kilku podstawowych zasadach. Jeśli planujemy założyć szkołę w małym mieście to przede wszystkim powinniśmy postawić na takie języki, które są popularne. Mam tu na myśli oczywiście język angielki, niemiecki, rosyjski i francuski. Natomiast w dużych miastach zdecydowanie możemy zaproponować językową różnorodność. Ostatnimi czasy dużą popularność zyskuje język hiszpański, włoski i języki skandynawskie, takie jak: szwedzki, duński czy fiński. Musimy liczyć się z tym, że w przypadku tych ostatnich języków liczba zainteresowanych będzie mniejsza, ale nie wyklucza to przynoszenia dochodów. Wystarczy, że kurs języka szwedzkiego będzie dwa razy droższy niż np. angielskiego.

Kolejną ważną zasadą w dobrze prosperującej szkole jest dobór lektorów. Obecnie uczniowie i studenci stawiają na native-speakerów, czyli osoby, które z pochodzenia nie są Polakami i słabo lub w ogóle nie mówią po polsku. Wtedy słuchacze na zajęciach „zmuszeni” są słuchać i mówić w języku, którego się uczą. Jest to bardzo dobra metoda, która w krótkim czasie przynosi żądane efekty. Jednak większość native-speakerów nie ma metodycznego przygotowanie do nauki języka. Dlatego zanim zaczną nauczać powinni przejść takie szkolenie. Poza tym obcokrajowców spotkamy przede wszystkich w dużych miastach. W małych możemy liczyć na absolwentów filologii obcych i osoby, które są przygotowane do nauki języków. Wynagrodzenie dla nauczycieli waha się nawet od 10 zł netto za godzinę do 45, a nawet 50 zł netto za godzinę.

Nasza szkoła językową musi mieć swój własny „charakter” i dobre metody nauczania. Najlepiej jeśli przede wszystkim postawimy na rozmowę, ale nie zapomnimy przy tym o gramatyce. W młodszych grupach lektor może prowadzić zajęcia na zasadzie gier i zabaw. Nauka będzie dzieciom sprawiać przyjemność, a przy tym łatwiej będą zapamiętywać nowe słówka. Natomiast do osób dorosłych trzeba podejść zdecydowanie inaczej. Tu przede wszystkim należy skupić się na słownictwie, które przyda się nie tylko w życiu codziennym, ale także w pracy. Ważne, abyśmy pamiętali o wyrównanym poziomie grupy zarówno pod względem wieku, jak i znajomości języka. Dlatego warto nową osobę poddać procesowi rekrutacji. Najlepiej jeśli skupimy się na przygotowaniu testu gramatycznego i przeprowadzeniu krótkiej rozmowy kwalifikacyjnej, by móc ocenić jak bardzo dana osoba zna język. Pamiętajmy o optymalnej liczbie uczniów w danej grupie, czyli 6-7 osób. Wtedy lektor będzie mógł poświęcić więcej uwagi każdej osobie, a przy tym dać szansę każdemu na wypowiedzenie się na zajęciach.

Szkoła językowa powinna dawać możliwość zdobycia wiedzy nie tylko podczas zajęć. W tym celu warto pomyśleć o miejscu, gdzie słuchacze mogą usiąść i poczytać prasę lub książki w języku, którego się uczą. Dodatkowo można pomyśleć o małym bufecie lub automacie z kawą.

W zależności od wielkości miasta, łączny koszt może wahać się od 20-25 tys. zł w małym mieście do 150 tys. zł w dużym mieście.

Wymogi dotyczące wpisu do ewidencji zostały określone w rozdziale 8 ustawy z 7 września 1991 r. o systemie oświaty (tekst jednolity: DzU z 1996 r. nr 67, poz. 329, zmiana: DzU nr 106, poz. 496). Zgodnie z ustawą zgłoszenie do ewidencji powinno zawierać:

1) oznaczenie osoby zamierzającej prowadzić szkołę lub placówkę, jej miejsca zamieszkania lub siedziby,

2) określenie typu szkoły lub placówki oraz datę rozpoczęcia jej funkcjonowania, a w przypadku szkoły zawodowej także zawodów lub profili zawodowych, w jakich szkoła będzie kształcić,

3) wskazanie miejsca prowadzenia szkoły lub placówki i warunków lokalowych zapewniających bezpieczne i higieniczne warunki osobom przebywającym na jej terenie, zgodnie z odrębnymi przepisami,

5) dane dotyczące kwalifikacji pracowników pedagogicznych i dyrektora, przewidzianych do zatrudnienia w szkole lub placówce.

Art. 84 definiuje szczegółowe wymagania dotyczące statutu szkoły. Zgodnie z ustawą statut szkoły lub placówki powinien określać:

5) prawa i obowiązki pracowników oraz uczniów szkoły lub placówki, w tym przypadki, gdy uczeń może zostać skreślony z listy uczniów szkoły lub placówki,

6) sposób uzyskiwania środków finansowych na działalność szkoły lub placówki,