Każdy pracownik – niezależnie od formy zatrudnienia – ma prawo do przerwy  na posiłek. Jednak możliwość wpływania pracodawcy na przeznaczenie i czas przerwy, znacznie różni przypadku standardowej formy a pracy w systemie zadaniowym.

W przypadku systemu zadaniowego, pracodawca nie ma możliwości wpływania na dyspozycyjność i rozkład zajęć, tak więc pracownik przysługujący mu czas może spożytkować na cokolwiek Może także zdecydować się na nie wykorzystanie przysługujących mu 15 minut. Również na to nie ma wpływu (ani nie ponosi konsekwencji) pracodawca.

Umowa, w której pracodawca narzuca godziny dyspozycyjności, przerw itp., automatycznie traci cechy nadające zadaniowość.

Inaczej jest w przypadku pracownika zatrudnionego na tradycyjną umowę o pracę. W takim przypadku, pracodawca jest zobowiązany przez art. 134 kodeksu pracy, do zorganizowania co najmniej 15 minutowej przerwy (tzw. przerwy śniadaniowej). Przerwa przysługuje jeśli praca trwa przez okres ponad sześciu godzin w ciągu dnia. I podkreślić tu trzeba, że prawo do czasu na regenerację przysługuję już w przypadku sześciu godzin pozostawania w dyspozycyjności, nie tylko ciągłej pracy.