Większość wysiłków dotyczących zmian w przywództwie koncentrowała się w przeszłości na zachowaniu lidera i na tym, jak poprawić metody jego działania. Wszystko natomiast obraca się wokół charakteru przywódcy i przyświecających mu intencji.

Można wyróżnić dwa rodzaje liderów: z motywacją i z powołaniem. Przywódcy z motywacją mają przekonanie, że wszystko do nich należy: ich majątek, pozycja czy związki z innymi. Służą oni tylko sobie, dbając o własną gotówkę i stan posiadania. Dążą do tego, by pieniądze, władza i uznanie rosły proporcjonalnie wraz z hierarchią organizacyjną, pozostawiając pracowników i klientów daleko w tyle i to z pustymi rękami.

Przywódcy z powołaniem to zupełnie inny typ. Sądzą, że pieniądze, związki z innymi czy pozycja to coś w rodzaju pożyczki. Majątek to rzecz nietrwała. Nie przywłaszczają wszystkiego dla siebie. Rozumieją też, że ich pozycja w hierarchii organizacyjnej to również pewnego rodzaju pożyczka ze strony akcjonariuszy przedsiębiorstwa i osób im podlegających. Widzą w sobie opiekunów i przewodników każdego, z kim przyjdzie im się spotkać. Przywódca z powołaniem chce służyć innym i działa na rzecz ich rozwoju. Pracowników i klientów traktuje jak partnerów, bardzo ceni informacje zwrotne. Natomiast jeśli na horyzoncie pojawi się dobrze rokujący przyszły lider, to będzie potrafił usunąć się w cień i przyjąć inną rolę w firmie.

Przywództwo z powołaniem poprawia sposób zarządzania przedsiębiorstwem. Tacy liderzy wystrzegają się nieetycznego i nieskutecznego kierownictwa. Dzięki racjonalnej i pokornej postawie nie narażą firmy na kryzys tożsamości i nie wystawią na szwank jej reputacji. Przywództwo z powołaniem poprawia sposób obsługi klientów oraz tworzenie wydajnych organizacji. Bo przede wszystkim chodzi o czas, talent, pracę i bogactwo wewnętrzne, którymi można dzielić się z innymi.