Czy zbycie w ramach działalności gospodarczej wierzytelności nabytej przez osobę fizyczną przed rozpoczęciem działalności gospodarczej i wprowadzonej do tej działalności, podlega opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 14 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych?
Nabycie wierzytelności przez podatnika nie prowadzącego działalności gospodarczej nie rodzi skutków podatkowych. Natomiast opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega zbycie wierzytelności.
Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 3 i 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, źródłami przychodów są odpowiednio:
- pozarolnicza działalność gospodarcza;
- kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych innych niż wymienionych w pkt 8 lit. a) do c).
Zatem jako źródło przychodów z tytułu zbycia wierzytelności należy uznać pozarolniczą działalność gospodarczą. Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy, za przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane.
Jednocześnie zgodnie z art. 14 ust. 1c ustawy, za datę powstania przychodu uważa się dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania albo częściowego wykonania usługi, nie później niż na dzień wystawienia faktury albo uregulowania należności. Przy czym w myśl ust. 1i cyt. przepisu, w przypadku otrzymania przychodu z działalności gospodarczej, do którego nie stosuje się ust. 1c, 1e i 1h, za datę powstania przychodu uznaje się dzień otrzymania zapłaty.
Tak więc w przypadku zbycia wierzytelności w ramach prowadzonej działalności gospodarczej polegającej na windykacji nabytych uprzednio wierzytelności na własny rachunek, nie powstaje sytuacja, w której nominalna wartość wierzytelności stanowiłaby przychód należny o którym mowa w art. 14 ust. 1 ustawy. Przychód u podatnika powstaje w tej sytuacji dopiero w momencie wyegzekwowania od dłużnika lub sprzedaży wierzytelności i będzie nim każda wpłata z datą jej otrzymania przez wierzyciela – wyjaśnił dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy w interpretacji o sygn. ITPB1/415-103/10/WM.
Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 3 i 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, źródłami przychodów są odpowiednio:
- pozarolnicza działalność gospodarcza;
- kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych innych niż wymienionych w pkt 8 lit. a) do c).
Zatem jako źródło przychodów z tytułu zbycia wierzytelności należy uznać pozarolniczą działalność gospodarczą. Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy, za przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane.
Jednocześnie zgodnie z art. 14 ust. 1c ustawy, za datę powstania przychodu uważa się dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania albo częściowego wykonania usługi, nie później niż na dzień wystawienia faktury albo uregulowania należności. Przy czym w myśl ust. 1i cyt. przepisu, w przypadku otrzymania przychodu z działalności gospodarczej, do którego nie stosuje się ust. 1c, 1e i 1h, za datę powstania przychodu uznaje się dzień otrzymania zapłaty.
Tak więc w przypadku zbycia wierzytelności w ramach prowadzonej działalności gospodarczej polegającej na windykacji nabytych uprzednio wierzytelności na własny rachunek, nie powstaje sytuacja, w której nominalna wartość wierzytelności stanowiłaby przychód należny o którym mowa w art. 14 ust. 1 ustawy. Przychód u podatnika powstaje w tej sytuacji dopiero w momencie wyegzekwowania od dłużnika lub sprzedaży wierzytelności i będzie nim każda wpłata z datą jej otrzymania przez wierzyciela – wyjaśnił dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy w interpretacji o sygn. ITPB1/415-103/10/WM.
Brak komentarzy
Tego artykułu jeszcze nie skomentowano. Bądź pierwszy...