Zbycie nieruchomości w ramach prowadzonej firmy

Czy zbycie w ramach działalności gospodarczej wierzytelności nabytej przez osobę fizyczną przed rozpoczęciem prowadzenia firmy i wprowadzonej do tej działalności, podlega opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 14 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych?

Pytanie takie zostało zadane organowi skarbowemu w interpretacji. Bezsprzeczne jest, że u podatnika nie prowadzącego działalności gospodarczej samo nabycie wierzytelności nie rodzi skutków podatkowych. Natomiast opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega zbycie wierzytelności.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 3 i 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, źródłami przychodów są odpowiednio:
- pozarolnicza działalność gospodarcza;
- kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych innych niż wymienionych w pkt 8 lit. a) do c).

W opisie niniejszej sytuacji nieruchomość została nabyta poza prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, a zamiarem nabywcy jest jej wyegzekwowanie lub sprzedaż w ramach rozpoczętej działalności gospodarczej.

Zatem jako źródło przychodów z tytułu zbycia wierzytelności należy uznać pozarolniczą działalność gospodarczą, tj. źródło określone w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy. Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy, za przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane.

Jednocześnie zgodnie z art. 14 ust. 1c ustawy, za datę powstania przychodu uważa się dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania albo częściowego wykonania usługi, nie później niż na dzień wystawienia faktury albo uregulowania należności. Przy czym w myśl ust. 1i cyt. przepisu, w przypadku otrzymania przychodu z działalności gospodarczej, do którego nie stosuje się ust. 1c, 1e i 1h, za datę powstania przychodu uznaje się dzień otrzymania zapłaty.

Tak więc w przypadku zbycia wierzytelności w ramach prowadzonej działalności gospodarczej polegającej na windykacji nabytych uprzednio wierzytelności na własny rachunek, nie powstaje sytuacja, w której nominalna wartość wierzytelności stanowiłaby przychód należny o którym mowa w art. 14 ust. 1 ustawy. Przychód u podatnika powstaje w tej sytuacji dopiero w momencie wyegzekwowania od dłużnika lub sprzedaży wierzytelności i będzie nim każda wpłata z datą jej otrzymania przez wierzyciela.