Uzyskanie zwolnienia od podatku w przypadku odliczania kosztów zakwaterowania pracowników jest możliwe jedynie wówczas, gdy pracownik zostaje oddelegowany do odbycia podróży służbowej.
W przypadku delegacji służbowych pracodawca jest zobligowany do pokrycia kosztów noclegu bądź zwrócenia pracownikowi poniesionych na ten cel nakładów finansowych. Podstawą rozliczenia z pracownikiem jest zachowany przezeń rachunek hotelowy. W przeciwnym razie pracownik otrzymuje jedynie 25 proc. określonego limitu, który jest regulowany rozporządzeniem Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju (Dz. U. z 2002 r., Nr 236, poz. 1991 z późn. zm.). Obowiązujące limity (różne dla poszczególnych państw) szczegółowo określa załącznik do rozporządzenia.
Inaczej sprawa się przedstawia w przypadku, gdy pracownik pracuje stale poza granicami kraju. Wówczas pracodawca nie ma obowiązku pokrycia kosztów zakwaterowania. Jeśli jednak decyduje się na przyznanie pracownikowi tego rodzaju świadczenia, musi być świadom, iż z reguły podlega ono opodatkowaniu.
Zwolnieniu od podatku podlega jedynie zakwaterowanie pracowników w hotelach pracowniczych oraz w kwaterach prywatnych służących zbiorowemu zakwaterowaniu (maksymalnie 500 zł miesięcznie). Warunkiem jest tu zamieszkanie przez pracownika w innej miejscowości niż ta, w której znajduje się zakład pracy, a podatnik nie korzysta ze zwiększonych kosztów uzyskania przychodów w jednym lub kilku zakładach pracy.
W sytuacji, gdy możliwe jest nieodpłatne udostępnienie pracownikowi lokalu, wartość uzyskanego przychodu określa się jako równowartość czynszu, który byłby uiszczany w razie zawarcia umowy najmu.
Źródło: firma.onet.pl
