Wyznaczanie podstawy wysokości zasiłku chorobowego

Biorąc pod uwagę ubezpieczonego niebędącego pracownikiem postawę wysokości zasiłku chorobowego stanowi przychód za okres 12 miesięcy kalendarzowych licząc wstecz od miesiąca, w którym pojawiła się niezdolność do pracy. Należy jednak pamiętać, iż bierze się pod uwagę pełne miesiące kalendarzowe ubezpieczenia.

Przychód to kwota będąca podstawą wymiaru składek na ubezpieczenie chorobowe ubezpieczonego tj. przeciętne miesięczne wynagrodzenie. Jest ono ilorazem wynagrodzenia osiągniętego przez ubezpieczonego będącego pracownikiem za okres 12 miesięcy kalendarzowych poprzedzających miesiąc, w którym powstała niezdolność do pracy oraz liczby miesięcy, w których osiągnięto wynagrodzenie.

Wyliczony w ten sposób przychód pomniejsza się dodatkowo o kwotę odpowiadającą 13,71% podstawy wymiaru składki na ubezpieczenie chorobowe.

Premie, nagrody, inne składniki

- przysługujące za okresy miesięczne: wlicza się do podstawy wymiaru zasiłku chorobowego w kwocie wypłaconej pracownikowi za miesiące kalendarzowe, z których wynagrodzenie przyjmuje się do ustalenia podstawy wymiaru zasiłku

- za okresy kwartalne: wlicza się je do przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia przyjmowanego do ustalenia podstawy wymiaru zasiłku chorobowego w wysokości stanowiącej jedną dwunastą kwot wypłaconych pracownikowi za cztery kwartały poprzedzające miesiąc, w którym powstała niezdolność do pracy

- za okresy roczne: wlicza się je do podstawy wymiaru zasiłku chorobowego w wysokości stanowiącej jedną dwunastą kwoty wypłaconej pracownikowi za rok poprzedzający miesiąc, w którym powstała niezdolność do pracy

Podstawa prawna:
Ustawa z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa – tekst jednolity Dz. U. z 2010 r. Nr 77 poz. 512)


(na podst. art. K. Purskiego opubl. na bankier.pl)