Pracodawca zarządzając środkami z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych powinien nade wszystko kierować się kryterium socjalnym. Kwestię ustalania przezeń kryteriów szczegółowo reguluje ustawa z 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych.
Ustawa obejmuje zarówno aktualnych pracowników wraz z członkami ich rodzin, jak i emerytów i rencistów zatrudnionych wcześniej w danym zakładzie, a także osoby, którym prawo do korzystania ze świadczeń przyznaje zakładowy regulamin zfśs.
Art. 8 ust. 1 ustawy stanowi, iż ulgowe świadczenia i usługi przysługują pracownikom w oparciu o kryterium socjalne. Szczegółowe regulacje powinien zawierać opracowany w porozumieniu z zakładową organizacją związkową regulamin zfśs, który określa sposób wydatkowania środków z funduszu. Konieczne jest jednak przyznanie pierwszeństwa kryterium socjalnemu, co oznacza, iż grupą docelową, do której kierowane mają być świadczenia, są pracownicy znajdujący się w trudnej sytuacji życiowej, rodzinnej i materialnej.
Jednakże pracodawcy nagminnie łamią przepisy wprowadzając dodatkowe kryteria, np. konieczność zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy czy posiadanie określonego odgórnie stażu pracy. Również równoczesne zatrudnienie u innego pracodawcy nie może dyskryminować pracownika w staraniach o przyznanie świadczeń z zfśs. Może natomiast domagać się udokumentowania pozazakładowych zarobków, bowiem do uzyskania wsparcia finansowego od pracodawcy niezbędne jest przedstawienie dokumentów potwierdzających trudną sytuację materialną, przede wszystkim rocznego rozliczenia podatkowego lub zaświadczenia o dochodach uzyskiwanych w innym miejscu pracy.
Źródło: egospodarka.pl
