Wypłata wynagrodzeń wiąże się z koniecznością uwzględnienia związanych z nimi kosztów uzyskania przychodów. Ich wysokość zależy głównie od rodzaju tych przychodów.

Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń. W szczególności chodzi o wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto
świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych. Przepisy stanowią, że kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ustawy o PIT.

Rozliczenia firmy

Wypłacone wynagrodzenia powinny być właściwie rozliczone przez płatnika, czyli firmę. Wiele z tych firm podlega opodatkowaniu na zasadach określonych w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych (zwanej ustawą o CIT). Stosownie do jej art. 15 ust. 1, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 tej ustawy. Do kosztów uzyskania przychodów zaliczają się zarówno prawidłowo udokumentowane wydatki poniesione bezpośrednio w celu osiągnięcia przychodów, jak i wydatki pośrednio związane z uzyskaniem przychodów, takie jak wynagrodzenia za pracę, czy wydatki wynikające z zawartych umów cywilnoprawnych, jak również wydatki nieokreślone wprost w przepisach ustawy, ale pozostające w związku przyczynowym z osiąganymi przychodami. Ponadto z brzmienia wspomnianej regulacji wynika, że wszelkie koszty, nawet poniesione w celu osiągnięcia przychodów, lecz wymienione w art. 16 tej ustawy, z mocy prawa nie mogą zostać zaliczone do kategorii kosztów uzyskania przychodów. Na podstawie tego przepisu nie uważa się za koszty uzyskania przychodów m.in.:
■ wydatków związanych z dokonywaniem jednostronnych świadczeń na rzecz udziałowców (art. 16 ust. 1 pkt 38 ustawy o CIT),
■ niewypłaconych, niedokonanych lub niepostawionych do dyspozycji wypłat, świadczeń oraz innych należności z tytułów określonych w art. 12 ust. 1 i 6, art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz w art. 18 ustawy o PIT, a także zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego wypłaconych przez zakład pracy.