Odkąd weszła w życie ustawa o praktykach absolwenckich, przyjmowanie odpowiednich osób do odbywania w firmie praktyk jest regulowane przez szereg przepisów, które pracodawcy powinni znać.
Praktykę absolwencką (odpłatną bądź nieodpłatną) może odbyć osobą która ukończyła (co najmniej) gimnazjum i równocześnie, w dniu rozpoczęcia praktyki nie ukończyła jeszcze 30 lat.
Zgodnie z ustawą o praktykach absolwenckich (z 17.07.2009 roku; Dz. U. nr 127, poz.1052) podstawą odbywania praktyk jest pisemna umowa zawarta pomiędzy podmiotem przyjmującym na praktykę i absolwentem. Dokument powinien zawierać: opis rodzaju pracy wykonywanej przez praktykanta, dokładny okres odbywania praktyki, tygodniowy wymiar czasu pracy oraz ewentualnie wysokość wynagrodzenia (w przypadku praktyk płatnych). Co ważne, umowa o praktykę absolwencką nie może dotyczyć okresu dłuższego niż 3 m-ce.
Podmiot przyjmujący absolwenta na praktykę jest zobowiązany do zapewnienia praktykantowi bezpiecznych i higienicznych warunków pracy (podobnie jak w przypadku zwykłych pracowników) a także – zależnie od wykonywanej pracy – właściwych środków ochrony indywidualnej. Na wniosek praktykanta powinien także wystawić pisemne zaświadczenie o wykonywanej pracy i umiejętnościach (doświadczeniach) nabytych w trakcie wykonywania praktyki.
Umowa o praktykę może być rozwiązana w dowolnym terminie – w przypadku praktyk nieodpłatnych, lub z zachowanym 7-dniowym okresem wypowiedzenia – w przypadku praktyk płatnych.
Podmiot przyjmujący na praktykę absolwencką jest płatnikiem składek od świadczeń pieniężnych z tytułu odbywania praktyki.
Warto wiedzieć o tym, że absolwent odbywający praktykę może jednocześnie posiadać status bezrobotnego (o ile przedstawi powiatowemu urzędowi pracy umowę o praktykę). Absolwent odbywający praktykę płatną (i posiadający status bezrobotnego) może także zachować prawo do zasiłku dla bezrobotnych. Warunkiem jest tu wysokość świadczeń otrzymywanych w ramach praktyki – nie mogą one przekroczyć połowy minimalnego wynagrodzenia za pracę.
na podst. art. M. Michalaka / money.pl
Zgodnie z ustawą o praktykach absolwenckich (z 17.07.2009 roku; Dz. U. nr 127, poz.1052) podstawą odbywania praktyk jest pisemna umowa zawarta pomiędzy podmiotem przyjmującym na praktykę i absolwentem. Dokument powinien zawierać: opis rodzaju pracy wykonywanej przez praktykanta, dokładny okres odbywania praktyki, tygodniowy wymiar czasu pracy oraz ewentualnie wysokość wynagrodzenia (w przypadku praktyk płatnych). Co ważne, umowa o praktykę absolwencką nie może dotyczyć okresu dłuższego niż 3 m-ce.
Podmiot przyjmujący absolwenta na praktykę jest zobowiązany do zapewnienia praktykantowi bezpiecznych i higienicznych warunków pracy (podobnie jak w przypadku zwykłych pracowników) a także – zależnie od wykonywanej pracy – właściwych środków ochrony indywidualnej. Na wniosek praktykanta powinien także wystawić pisemne zaświadczenie o wykonywanej pracy i umiejętnościach (doświadczeniach) nabytych w trakcie wykonywania praktyki.
Umowa o praktykę może być rozwiązana w dowolnym terminie – w przypadku praktyk nieodpłatnych, lub z zachowanym 7-dniowym okresem wypowiedzenia – w przypadku praktyk płatnych.
Podmiot przyjmujący na praktykę absolwencką jest płatnikiem składek od świadczeń pieniężnych z tytułu odbywania praktyki.
Warto wiedzieć o tym, że absolwent odbywający praktykę może jednocześnie posiadać status bezrobotnego (o ile przedstawi powiatowemu urzędowi pracy umowę o praktykę). Absolwent odbywający praktykę płatną (i posiadający status bezrobotnego) może także zachować prawo do zasiłku dla bezrobotnych. Warunkiem jest tu wysokość świadczeń otrzymywanych w ramach praktyki – nie mogą one przekroczyć połowy minimalnego wynagrodzenia za pracę.
na podst. art. M. Michalaka / money.pl
Brak komentarzy
Tego artykułu jeszcze nie skomentowano. Bądź pierwszy...