Czy pracodawca może narzucić pracownikowi mającemu umowę na czas nieokreślony, że najpierw ją wypowie, a zaraz po zakończeniu okresu wypowiedzenia podpiszą nową, tyle że z oznaczonym czasem trwania?
Nie, bo takie działanie zmierza do obejścia prawa.
Sąd Najwyższy w uchwale 28 kwietnia 1994 r. (sygn. I PKN 289/98) stwierdził, że zmiana czasu trwania umowy możliwa jest jedynie wskutek zgodnego oświadczenia stron. Skoro więc w przedmiotowej sprawie pracodawca narzucił zatrudnionemu, że zatrudni go ponownie, ale najpierw musi mu wypowiedzieć obowiązującą umowę na czas nieokreślony, takie działanie nie stanowiło zgodnej woli stron.
Inną kwestią jest to, czy tego typu wypowiedzenie będzie ważne. Zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z 18 kwietnia 2001 r. (sygn. I PKN 370/00) rozwiązanie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony wymaga uzasadnienia, które musi wskazywać prawdziwą i rzeczywistą przyczynę tej decyzji.
W orzeczeniu SN z 13 października 1999 r. (sygn. I PKN 304/99) możemy przeczytać z kolei, że podanie pozornej (nieprawdziwej) podstawy wypowiedzenia jest równoznaczne z brakiem jej wskazania jako uzasadniającej wypowiedzenie, więc staje się ono bezzasadne.
Mając na uwadze powyższe, pracodawca chcący zmienić z pracownikiem umowę na określającą czas jej trwania, powinien nakłonić go do dobrowolnej zgody na rozwiązanie obecnej, a nie narzucać mu swoje warunki.
Źródło: „Rz”
