Przedsiębiorca przyjmując pracownika do pracy ma swobodę w ustaleniu wymiaru jej trwania. Nie ma żadnych przepisów określających, że dla danego typu umowy właściwy jest np. pełny etat.
Czas pracy zależy jedynie od wzajemnych ustaleń i wiążących zapisów w umowie pomiędzy pracodawcą a pracownikiem. Zasadniczo przepisy nie ingerują w swobodny wybór rodzaju umowy. Nie ma więc przeszkód, by pracownik był zatrudniony w nietypowym wymiarze pracy, np. 1/3, 1/4/ 1/8 czy np. 4/5 etatu. Ważne jest jedynie, by czas pracy nie przekraczał kodeksowych 8 godzin dziennie (dozwolone jest to jedynie za pewnymi wyjątkami, jak np. tzw. weekendowy czas pracy).
Żaden przepis nie nakazuje stosowania próbnej umowy o pracę ani nie mówi też czy powinna być zastosowana umowa na czas określony czy też nieokreślony. Ale uwaga – decydując się na zatrudnienie pracownika w niepełnym wymiarze czasu pracy, nie możemy ustalać warunków jego pracy i wynagrodzenia w sposób mniej korzystny w porównaniu do pracowników wykonujących taką samą lub podobną pracę w pełnym wymiarze czasu pracy. Jego płaca powinna być proporcjonalnie niższa w porównaniu do zatrudnionych na pełnym etacie.
