Pracowniczy program emerytalny

Programy Emerytalne działające w zakładach pracy umożliwiają odłożenie większych kwot na przyszłość. Cechą charakterystyczną PPE jest to, że składka dzielona jest pomiędzy pracodawcę, a pracownika. Składkę podstawową opłaca pracodawca. Aż 1/3 działających w Polsce programów emerytalnych ma ustaloną składkę na najwyższym poziomie jaki został przewidziany ustawą, czyli na wysokości 7% wynagrodzenia pracownika. W ¼ programów składka została ustalona na poziomie od 4 do 5,99%. W pozostałych zakładach została określona kwotowo i wynosi od 10 do 410 złotych za miesiąc. W 2010 roku średnia roczna składka podstawowa wyniosła 3,3 tysiące złotych. PPE to bardzo dobry sposób na gromadzenie kapitału na starość.

 

Decyzję o utworzeniu w danym zakładzie pracy programu emerytalnego, podejmuje pracodawca. Pracownicy jedynie za pośrednictwem związków zawodowych lub rad pracowniczych mogą namawiać pracodawców do jego utworzenia. W krajach Zachodniej Europy w PPE uczestniczy większość pracowników. Przykładem może tu być Dania, Holandia lub Szwecja. Czasami pracodawca jest zobowiązany do utworzenia programu z powodu zbiorowych układów pracy.   

 

Jeżeli chodzi o Polskę to obecnie w naszym kraju działa 1,1 tysięcy programów pracowniczych, w których uczestniczy ponad 340 tysięcy pracowników. Wśród nich znajdują się konta, na które nie wpływają żadne pieniądze. Takich kont jest kilka tysięcy. Tylko grupa około 2 tysięcy polskich pracodawców z liczby około 1 miliona, zadbała o przyszłość swoich pracowników. Jest to kropla w morzu potrzeb. W Polsce oprócz pracowniczych programów emerytalnych działają również plany grupowe tworzące IV filar i które nie podlegają ustawie o PPE.

 

Program pracowniczy zaczyna funkcjonować w momencie kiedy pracodawca spełni pewne wymagania. Przede wszystkim musi podpisać dwie umowy. Jedną z nich jest umowa zakładowa pomiędzy pracodawcą, a reprezentacją pracowników. W umowie muszą znaleźć się zasady według, których program będzie funkcjonował. Druga umowa zawierana jest z instytucją finansową, która będzie inwestowała składki (towarzystwo funduszy inwestycyjnych lub towarzystwo ubezpieczeniowe). Następnie po podpisaniu umów pracodawca musi złożyć wniosek o wpisanie programu do rejestru, który jest prowadzony przez KNF. Program może rozpocząć swoją działalność po zarejestrowaniu go przez nadzór. Komisja rozpatruje wniosek w ciągu miesiąca. Oczywiście jeżeli program wymaga dokonania poprawek to wtedy termin ten automatycznie ulega przedłużeniu.

 

Pracodawca którego sytuacja finansowa zmieniła się i nie jest w stanie płacić składek posiada możliwość jednostronnego zawieszenia odprowadzania składek lub ich obniżenia. W sytuacji kiedy firmie grozi upadłość to program może zostać zlikwidowany.

 

1.      poprawa sytuacji finansowej pracowników w przyszłości,

2.      możliwość wliczenia odprowadzanej składki oraz koszty związane z funkcjonowaniem programu można odliczyć od kosztów uzyskania przychodu,

3.      zwolnienie składek z obciążeń ZUS,

4.      dla pracownika zwolnienie z płacenia tzw. podatku Belki,

5.      brak podatku od spadku i darowizn.

 

1.      osoby zatrudnione na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania, spółdzielczej umowy o pracę,

2.      osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą,

3.      członkowie rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub spółdzielni kółek rolniczych,

4.      wspólnicy spółki cywilnej, jawnej, spółki partnerskiej, komandytowo-akcyjnej, komandytowej odpowiadający bez ograniczenia pod warunkiem, że podlegają obowiązkowemu ubezpieczeniu emerytalnemu i rentowemu i prowadzą program dla swoich pracowników.
 

Pracownik, który przystępuje do programu powinien być zatrudniony u danego pracodawcy przez okres nie krótszy niż 3 miesiące. Jeżeli osoba pracuje u kilku pracodawców, którzy prowadzą programy emerytalne to może jednocześnie uczestniczyć w programie u każdego z nich. Do programu mogą przystąpić również osoby zatrudnione na umowę agencyjną, umowę zlecenia, czy umowę o dzieło.