Jeśli ktoś prowadzi działalność opodatkowaną oraz zwolnioną z VAT, to do ustalenia proporcji, która jest stosowana przy rozliczeniach musi przyjąć całą wartość transakcji zwolnionej z podatku.
Bliższe wyjaśnienie takiej sytuacji pokazuje „Gazeta Prawna”: „Podatnik zajmuje się wymianą walut. Organy podatkowe zarzuciły mu, że za luty 2005 r. błędnie rozliczył VAT. Działalność wymiany walut jest zwolniona z podatku. Mówiąc najprościej, w takim przypadku zgodnie z art. 90 ustawy o podatku od towarów i usług, podatnik musi obliczyć proporcję między czynnościami opodatkowanymi i zwolnionymi z VAT. Po wyliczeniu proporcji może skorzystać z odliczenia VAT.
Organy podatkowe uznały, że podatnik źle wyliczył proporcję. Przyjął, że obrotem z tytułu sprzedaży walut jest tylko prowizja (marża), jaką płacą klienci. W ocenie organu podatkowego do ustalenia proporcji należało przyjąć wartość całej transakcji, czyli należność, jaką zapłacili klienci za walutę.
Podatnik wniósł skargę do sądu administracyjnego. Wojewódzki sąd administracyjny nie uwzględnił jednak jego zarzutów. Zauważył, że organy podatkowe nie uznały pieniędzy za towar. Wymianę waluty uznały za usługi pośrednictwa finansowego, które podlegają zwolnieniu z VAT. W ocenie WSA, fiskus słusznie przyjął, że obrotem w tym przypadku jest cała kwota uzyskana z wymiany walut.
Naczelny Sąd Administracyjny nie przyznał racji podatnikowi. Oddalając skargę kasacyjną, sąd potwierdził, że przy usługach kantorowych do proporcji odliczenia VAT przyjmuje się całą wartość sprzedanych walut, a nie tylko marżę. Jak podkreślił sąd, art. 29 ustawy o podatku od towarów i usług, który ma zastosowanie i w tej sprawie, jest jasny. Podstawą opodatkowania VAT jest obrót. Obrotem, co do zasady, jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy. Nie ma podstaw do tego, aby pojęcie obrotu dla potrzeb ustalania proporcji rozumieć inaczej. Zatem z wykładni art. 29 wynika, że obrót do wyliczenia proporcji dla rozliczenia VAT przy sprzedaży opodatkowanej i zwolnionej powinien być liczony od całej wartości sprzedaży”.
Organy podatkowe uznały, że podatnik źle wyliczył proporcję. Przyjął, że obrotem z tytułu sprzedaży walut jest tylko prowizja (marża), jaką płacą klienci. W ocenie organu podatkowego do ustalenia proporcji należało przyjąć wartość całej transakcji, czyli należność, jaką zapłacili klienci za walutę.
Podatnik wniósł skargę do sądu administracyjnego. Wojewódzki sąd administracyjny nie uwzględnił jednak jego zarzutów. Zauważył, że organy podatkowe nie uznały pieniędzy za towar. Wymianę waluty uznały za usługi pośrednictwa finansowego, które podlegają zwolnieniu z VAT. W ocenie WSA, fiskus słusznie przyjął, że obrotem w tym przypadku jest cała kwota uzyskana z wymiany walut.
Naczelny Sąd Administracyjny nie przyznał racji podatnikowi. Oddalając skargę kasacyjną, sąd potwierdził, że przy usługach kantorowych do proporcji odliczenia VAT przyjmuje się całą wartość sprzedanych walut, a nie tylko marżę. Jak podkreślił sąd, art. 29 ustawy o podatku od towarów i usług, który ma zastosowanie i w tej sprawie, jest jasny. Podstawą opodatkowania VAT jest obrót. Obrotem, co do zasady, jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy. Nie ma podstaw do tego, aby pojęcie obrotu dla potrzeb ustalania proporcji rozumieć inaczej. Zatem z wykładni art. 29 wynika, że obrót do wyliczenia proporcji dla rozliczenia VAT przy sprzedaży opodatkowanej i zwolnionej powinien być liczony od całej wartości sprzedaży”.
Brak komentarzy
Tego artykułu jeszcze nie skomentowano. Bądź pierwszy...