Czy należności dla kierowcy świadczącego usługi transportowe poza miejscowością, w której ma swoją siedzibę firma, odbywający podróż służbową (krajową, zagraniczną) może zaliczyć w całości do kosztów uzyskania przychodów?
Wnioskodawca o interpretację podał, że prowadzi firmę transportową, świadczącą usługi na terenie kraju oraz poza jego granicami. Zatrudnieni na umowę o pracę kierowcy, wykonując swoją pracę wyjeżdżają poza siedzibę firmy do innych miejscowości w kraju oraz do innych krajów. W umowie o pracę, kierowcy mają zapisane jako miejsce pracy siedzibę pracodawcy, wobec czego każdy wyjazd poza tę siedzibę Wnioskodawca traktuje – zgodnie z art. 77(5) § 1 Kodeksu Pracy – jako podróż służbową.
Pracownicy (kierowcy) otrzymują od pracodawcy druk delegacji – polecenia wyjazdu służbowego, zaś po zakończeniu podróży dokonują rozliczenia jej kosztów według przepisów i stawek przewidzianych w Rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju. Podobnie jest w przypadku podróży krajowych. Stawki te nie przekraczają maksymalnych stawek przewidzianych w przepisach, wobec czego zostają w całości uznawane za koszt uzyskania przychodów.
Wnioskodawca wskazał, że z racji prowadzenia w przeważającej części usług transportowych poza teren kraju, należności z tytułu podróży służbowych stanowią dla firmy poważne koszty. Pracownicy jednak domagają się tych wypłat, powołując się na przepisy Kodeksu Pracy.
Dyrektorowi Izby Skarbowej w Poznaniu zadał więc następujące pytanie: Czy do kosztów uzyskania przychodów może on zaliczyć wydatki ustalone według przepisów: Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju oraz Rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju?
Wnioskodawca dodał, że według niego wypłacone pracownikom należności z tytułu podróży służbowych na obszarze kraju oraz poza jego granicami, należy uznać w całości jako koszty uzyskania przychodów. Organ podatkowy przyznał mu rację uzasadniając:
Zgodnie z treścią art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, kosztami uzyskania przychodu są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ustawy. Natomiast w myśl art. 23 ust. 1 pkt 52 tejże ustawy, za koszty uzyskania przychodu nie uważa się wartości diet z tytułu podróży służbowych osób prowadzących działalność gospodarczą i osób z nim współpracujących – w części przekraczającej wysokość diet przysługujących pracownikom, określoną w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego ministra.
Diety i inne należności za czas podróży służbowej wypłacone pracownikom do wysokości określonej w odrębnych przepisach, nie zostały wymienione w art. 23 ustawy. Wobec powyższego należy uznać, że o ile odrębne przepisy wydane przez właściwego ministra określają obowiązek wypłacania diet i innych należności za czas podróży służbowej, to wypłacone ww. należności stanowią koszt uzyskania przychodów.
(sygn. ILPB1/415-106/07-3/AG)
