Nakazanie przywrócenia do pracy pracownika po nieprawomocnym wyroku

Wg obowiązującego prawa, już po wydaniu nieprawomocnego wyroku w I instancji sąd skutecznie może zobowiązać firmę do natychmiastowego przywrócenia wyrzuconego z pracy pracownika na swoje dotychczasowe stanowisko.

Mówi o tym art. 477[2] Kodeksu postępowania cywilnego. Zgodnie z jego treścią, sąd I instancji, po uznaniu roszczeń pracownika za zasadne może, na jego wniosek, nałożyć w wyroku na firmę obowiązek dalszego zatrudnienia pracownika do czasu prawomocnego zakończenia procesu. Oznacza to, że po jakimś czasie od zwolnienia pracownika, ten może już ze swojego wcześniejszego stanowiska walczyć z pracodawcą na drodze sądowej o przywrócenie go na stałe.

Firmy przegrane przed I instancją zwykle decydują się na apelację, co wydłuża proces o kolejne miesiące. Jakie są skutki z zastosowania przepisu dającego pracownikowi prawo do powrotu na swoje stanowisko przed uprawomocnieniem się wyroku?

Art. 47 Kodeksu pracy stanowi, że pracownik przywrócony do pracy ma prawo do wynagrodzenia za czas pozostawania poza firmą, jednakże nie dłużej niż za 2 miesiące. Zwolnionym pracownikom pozostającym pod szczególną ochroną (np. w wieku przedemerytalnym) należy się z kolei wynagrodzenie za cały okres przebywania poza firmą po zwolnieniu.

Uwaga - jeśli sąd wyższej instancji zmieni rozstrzygnięcie i uzna, że przywrócenie pracownika do pracy było bezzasadne, pracodawca i tak nie ma możliwości uzyskania zwrotu wynagrodzenia wypłacanego pracownikowi w czasie trwania procesu.


Źródło: „Rz”