Przedsiębiorcy będą mogli zawierać między sobą umowy najmu nawet na 30 lat. Po tym okresie umowy te będą traktowane jako zawarte na czas nieoznaczony.
Przy obu rodzajach umów (zawieranych na czas określony i na czas nieokreślony) stosowane są odmienne zasady wcześniejszego ich rozwiązywania. W przypadku umów na okres nieoznaczony wynajmujący i najemca mogą wypowiedzieć umowę z zachowaniem terminów wskazanych w niej, a w razie ich braku z zachowaniem terminów ustawowych. Ustawowe terminy zależą od sposobu płacenia czynszu. Gdyby był on płatny w okresach dłuższych niż miesiąc, to wówczas najem można wypowiedzieć na trzy miesiące naprzód na koniec kwartału kalendarzowego. Przy czynszach płatnych miesięcznie wypowiada się go na miesiąc naprzód na koniec miesiąca kalendarzowego, zaś przy czynszu płatnym w krótszych okresach umowę wypowiada się na trzy miesiące naprzód a przy najmie dziennym na jeden dzień naprzód.
W momencie, gdy mówimy o umowach na czas oznaczony, wynajmujący i najemca mogą wypowiedzieć go tylko w wypadkach określonych w umowie. W związku z tym autorzy nowelizacji liczą, że nowe przepisy pozwolą na zwiększenie trwałości stosunku najmu. Strony będą mogły z góry przewidzieć, kiedy umowa najmu może ulec rozwiązaniu, i w ten sposób uniemożliwić rozwiązanie jej w każdym czasie bez podania przyczyny.
Zdaniem autorów projektu, zaproponowana przez nich zmiana umożliwi przedsiębiorcom rezygnację z szukania dodatkowych instrumentów zabezpieczenia trwałości stosunki najmu, które najczęściej prowadzą tylko do uzyskania rekompensaty finansowej. Zaproponowane zmiany nie wprowadzą zakazu swobodnego określenia w umowie czasu trwania najmu. Przedsiębiorcy będą więc mogli zawierać je również na czas oznaczony krótszy niż 30 lat.