Kary zobowiązania podatkowego za wydatki, które nie znajdują pokrycia w źródłach przychodów, mogą wynieść nawet do 75 proc. od dochodu z nieujawnionych źródeł. Jeśli jest inaczej to wykazanie tego ciąży na podatniku.
Zgodnie z art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wysokość przychodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych ustala się na podstawie poniesionych przez podatnika w roku podatkowym wydatków i wartości zgromadzonego w tym roku mienia.
"Dzieje się tak w sytuacji, gdy wydatki te i wartości nie znajdują pokrycia w mieniu zgromadzonym w roku podatkowym oraz w latach poprzednich, pochodzącym z przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania. Zatem organ podatkowy wysokość przychodu podatnika ustala na podstawie znamion zewnętrznych, tj. wydatków świadczących o sytuacji ekonomicznej podatnika." - informuje "Gazeta Prawna".
W celu oceny sytuacji ekonomicznej fiskus zestawia wysokość wydatków poniesionych w ciągu roku podatkowego z przychodami uzyskanymi (opodatkowanymi, jak i zwolnionymi) oraz z zasobami finansowymi zgromadzonymi przez podatnika wcześniej. Jeśli ustali, że wydatki przekraczają dochody i zasoby to jest zobowiązany przyjąć, że powstała różnica jest przychodem z nieujawnionych źródeł dochodu. Jeśli natomiast podatnik nie zgadza się z opinią organu podatkowego to musi te okoliczności udowodnić na własną rękę, gdyż to na nim spoczywa ciężar wykazania niewinności i fakt ten jemu może przynieść korzystne skutki prawne.
