Gdy kontrahent jest zadłużony, a mimo to nie chce spłacić zaciągniętego długu, można sobie poradzić z tym problemem. Rozwiązaniem jest skorzystanie ze skargi pauliańskiej.
W polskim prawie cywilnym skarga pauliańska funkcjonuje w oparciu o art. 527-534 k.c. Art. 527 stanowi, że „gdy wskutek czynności prawnej dłużnika dokonanej z pokrzywdzeniem wierzycieli osoba trzecia uzyskała korzyść majątkową, każdy z wierzycieli może żądać uznania tej czynności za bezskuteczną w stosunku do niego, jeżeli dłużnik działał ze świadomością pokrzywdzenia wierzycieli, a osoba trzecia o tym wiedziała lub przy zachowaniu należytej staranności mogła się dowiedzieć”.
Dzięki takiej opcji możliwa jest ochrona wierzycieli przed skutkami działań dłużnika, którego celem jest uniemożliwienie zaspokojenia roszczeń. Często dłużnicy nie chcą stracić majątku na rzecz komornika, więc sprzedają go bądź dokonują darowizn. Jeśli w takim momencie wierzyciel wciąż nie jest w stanie odzyskać długu i czuje się pokrzywdzony, ma prawo żądać uznania czynności prawnej dokonanej przez dłużnika za nieskuteczną.
By wierzyciel mógł skorzystać ze skargi pauliańskiej, muszą zostać spełnione podstawowe warunki. Po pierwsze: wierzyciel został pokrzywdzony, ponieważ dłużnik dokonał czynności prawnej z osoba trzecią, która wskutek tego działania uzyskała korzyści majątkowe. Po drugie: działanie dłużnika było świadome pokrzywdzenia wierzyciela. Ostatnim warunkiem jest fakt, że osoba trzecia posiadała wiedzę lub możliwość dowiedzenia się o tej sytuacji.
Z wystąpieniem tego rodzaju powództwa wierzyciel ma pięć lat od dnia dokonania omówionej czynności.
Źródło: Gazeta Podatkowa / bankier.pl
