Factoring to forma pozwalająca przedsiębiorcom uniknąć wielu zmartwień związanych z finansowaniem działalności firmy. Czym różni się on od kredytu i innych form finansowego wsparcia?
Wymagania względem odbiorców to jedną z podstawowych i istotnych różnic między kredytem a faktoringiem. Banki kierują swoją ofertę do firm cieszących się rzetelnością z odpowiednim zabezpieczeniem i zdolnością kredytową.
W factoringu grupą docelową są przedsiębiorcy odczuwający znaczny wzrost sprzedaży z odroczonym terminem, eksperci oraz firmy z dobrą reputacją poszukujące zróżnicowanych źródeł finansowania.
Różnicę można również zauważyć w kwestii punktu widzenia. Faktorzy zwracają uwagę na rozwój i przyszłość firmy, a banki – na historię dotychczasowej działalności.
Analizując czas finansowania można dostrzec kolejna różnicę: od 3/4 do 6 miesięcy w przypadku faktoringu, a w przypadku kredytu – wydłużony czas finansowania [liczony także w latach].
W przypadku factoringu powszechne są umowy bezterminowe, zawierane na czas nieokreślony. Realizacja transakcji kredytowej natomiast następuje z reguły na podstawie umowy terminowej, co do zasady rocznej.
Dzięki factoringowi możliwe jest uzyskanie środków zamrożonych w wierzytelnościach przysługujących od odbiorców, z jednoczesnym zaangażowaniem faktora, a pozyskane finansowanie można przeznaczyć na dowolny cel.
Decyzja faktora o zawarciu umowy opiera się o specyfikę produktu lub usługi, ocenę przebiegu transakcji sprzedaży, ocenę portfela należności oraz stopień rozproszenia odbiorców.
Kwota uzyskana w banku pozwala na sfinansowanie od połowy do 80% wartości zabezpieczenia. W przypadku gdy mamy do czynienia z faktorem, uzyskamy od 70% do 90% wartości nominalnej wierzytelności.
Źródło: firma.wieszjak.pl
W factoringu grupą docelową są przedsiębiorcy odczuwający znaczny wzrost sprzedaży z odroczonym terminem, eksperci oraz firmy z dobrą reputacją poszukujące zróżnicowanych źródeł finansowania.
Różnicę można również zauważyć w kwestii punktu widzenia. Faktorzy zwracają uwagę na rozwój i przyszłość firmy, a banki – na historię dotychczasowej działalności.
Analizując czas finansowania można dostrzec kolejna różnicę: od 3/4 do 6 miesięcy w przypadku faktoringu, a w przypadku kredytu – wydłużony czas finansowania [liczony także w latach].
W przypadku factoringu powszechne są umowy bezterminowe, zawierane na czas nieokreślony. Realizacja transakcji kredytowej natomiast następuje z reguły na podstawie umowy terminowej, co do zasady rocznej.
Dzięki factoringowi możliwe jest uzyskanie środków zamrożonych w wierzytelnościach przysługujących od odbiorców, z jednoczesnym zaangażowaniem faktora, a pozyskane finansowanie można przeznaczyć na dowolny cel.
Decyzja faktora o zawarciu umowy opiera się o specyfikę produktu lub usługi, ocenę przebiegu transakcji sprzedaży, ocenę portfela należności oraz stopień rozproszenia odbiorców.
Kwota uzyskana w banku pozwala na sfinansowanie od połowy do 80% wartości zabezpieczenia. W przypadku gdy mamy do czynienia z faktorem, uzyskamy od 70% do 90% wartości nominalnej wierzytelności.
Źródło: firma.wieszjak.pl
Brak komentarzy
Tego artykułu jeszcze nie skomentowano. Bądź pierwszy...