Swoistość wykonywania pewnych prac przesądza o konieczności noszenia odzieży roboczej. W takiej sytuacji to na pracodawcy spoczywa obowiązek w zakresie prania i konserwacji w/w odzieży. Nie chodzi jednak o to, by każdy zakład pacy posiadał pralkę, gdyż pracownicy mogą dbać o czystość ubrań we własnym zakresie. Jednak w takim przypadku należy im się ekwiwalent.
Pracodawca zobowiązany jest nieodpłatnie dostarczyć pracownikom odzież roboczą, która musi spełniać wymagania zawarte w Polskich Normach. Przypadki, w których powstaje omawiany obowiązek zostały określone w art. 2377 K.p. Załoga musi korzystać z ubrań roboczych jeśli:
• własna odzież może ulec zniszczeniu lub znacznemu zabrudzeniu,
• tak stanowią wymogi technologiczne, sanitarne lub bezpieczeństwa pracy.
Nie tylko wyposażenie w odzież roboczą wchodzi w skład obowiązków pracodawcy. Jest on także zobligowany, zgodnie z art. 2379 § 2 K.p., do jej konserwacji oraz naprawy, a także w niektórych przypadkach – odpylania i odkażania. Istnieją różne sposoby realizowania tego obowiązku.
1) W zakładzie pracy, w specjalistycznej pralni.
Rozwiązaniem najłatwiejszym jest kupno maszyny pralniczej i postawienie jej w wyznaczonym miejscu w zakładzie pracy. Nie zawsze jednak pozwalają na to warunki lokalowe. Niemożność zagospodarowania pralni na terenie zakładu pracy nie zwalnia jednak pracodawcy z obowiązku jej prania i konserwacji. Może on zlecić te czynności firmie zewnętrznej, podpisując z nią stosowną umowę w tym zakresie.
2) Przeniesienie obowiązku na pracownika.
Istnieje także możliwość, wynikająca bezpośrednio z art . 2379 § 3 K.p., by pracodawca, który nie może zagwarantować prania odzieży roboczej, obarczył tą czynnością pracownika. W takim przypadku jednakże, podwładnemu przysługuje ekwiwalent pieniężny w wysokości poniesionych przez niego kosztów.
W związku z tym, że ekwiwalent jest w zasadzie zwrotem kosztów prania, przepisy płacowe nie powinny określać jego wysokości. Istnieje jednak możliwość ustalenia górnej granicy wypłacanej kwoty. Pracownik powinien także dysponować odpowiednim dokumentem potwierdzającym poniesione koszty.
Analogicznie można rozwiązać kwestię pracowników, którzy korzystają z własnej odzieży jako roboczej (art. 2377 § 2 K.p.). W tej sytuacji, niezależnie od ekwiwalentu za pranie, pracownikom przysługuje również ekwiwalent pieniężny za odzież.
Ważnym aspektem w tym rozwiązaniu jest zakaz przekazania pracownikowi odzieży do prania w przypadku, gdy została ona skażona środkami chemicznymi, promieniotwórczymi albo materiałami biologicznie zakaźnymi (art. 23710 § 2 K.p.).
