Czy wydatki z tytułu opłaty licencyjnej za korzystanie ze znaków stanowią koszty uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych i mogą zostać zaliczone do kosztów podatkowych w dacie ich poniesienia, stosownie do art. 15 ust. 4d tej ustawy?
Opłaty za korzystanie z obu znaków są związane z funkcjonowaniem spółki, jako podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, co pozwala zaliczyć je do kosztów związanych pośrednio z uzyskiwanymi przychodami oraz mają na celu zachowanie i zabezpieczenie źródła przychodów co najmniej w dotychczasowym rozmiarze.
Przedmiotem zawartej umowy licencyjnej jest udzielenie niewyłącznej, w przypadku znaku podstawowego oraz wyłącznej, w przypadku znaku pochodnego, licencji na korzystanie z tych praw. Z zapisów umowy wynika, ze licencjodawca nie przenosi na spółkę prawa własności znaków. Z tego względu ponoszone przez nią opłaty licencyjne należy kwalifikować jako koszty inne niż bezpośrednio związane z przychodami, czyli tzw. koszty pośrednie. Kosztami pośrednimi będą zatem takie koszty, które nie są bezpośrednio wkalkulowane w wartość sprzedawanych towarów bądź usług, tzn. nie da się przyporządkować do konkretnych przychodów, mimo iż niewątpliwie są z nimi związane. Przykładowo będą nimi koszty reklamy, marketingu, doradztwa prawnego, ogólnego zarządu. W stosunku do tej kategorii kosztów ustalono, że co do zasady są one potrącalne w dacie ich poniesienia, co wynika z przepisu art. 15 ust. 4d ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
Skoro licencjodawcy przysługują wszystkie prawa autorskie do znaku podstawowego i znaku pochodnego, to spółka może uznać opłaty za korzystanie z tych praw za koszty uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych i zaliczyć je - zgodnie z art. 15 ust. 4d tej ustawy - do kosztów w dacie ich poniesienia. Jednakże nie będzie ich mogła zaliczyć do kosztów wtedy, gdy nabyte przez nią licencje stanowią wartość niematerialną i prawną podlegającą amortyzacji. Powyższe potwierdza interpretacja dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy o sygn. ITPB3/423-125/09/MT.
Przedmiotem zawartej umowy licencyjnej jest udzielenie niewyłącznej, w przypadku znaku podstawowego oraz wyłącznej, w przypadku znaku pochodnego, licencji na korzystanie z tych praw. Z zapisów umowy wynika, ze licencjodawca nie przenosi na spółkę prawa własności znaków. Z tego względu ponoszone przez nią opłaty licencyjne należy kwalifikować jako koszty inne niż bezpośrednio związane z przychodami, czyli tzw. koszty pośrednie. Kosztami pośrednimi będą zatem takie koszty, które nie są bezpośrednio wkalkulowane w wartość sprzedawanych towarów bądź usług, tzn. nie da się przyporządkować do konkretnych przychodów, mimo iż niewątpliwie są z nimi związane. Przykładowo będą nimi koszty reklamy, marketingu, doradztwa prawnego, ogólnego zarządu. W stosunku do tej kategorii kosztów ustalono, że co do zasady są one potrącalne w dacie ich poniesienia, co wynika z przepisu art. 15 ust. 4d ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
Skoro licencjodawcy przysługują wszystkie prawa autorskie do znaku podstawowego i znaku pochodnego, to spółka może uznać opłaty za korzystanie z tych praw za koszty uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych i zaliczyć je - zgodnie z art. 15 ust. 4d tej ustawy - do kosztów w dacie ich poniesienia. Jednakże nie będzie ich mogła zaliczyć do kosztów wtedy, gdy nabyte przez nią licencje stanowią wartość niematerialną i prawną podlegającą amortyzacji. Powyższe potwierdza interpretacja dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy o sygn. ITPB3/423-125/09/MT.
Brak komentarzy
Tego artykułu jeszcze nie skomentowano. Bądź pierwszy...